Rozdział 1: Tajemniczy Las
Dawno, dawno temu, w małej wiosce na skraju wielkiego, mrocznego lasu, żyła sobie mała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała ona jasne, kręcone włosy i zawsze nosiła czerwoną czapeczkę, którą dostała od babci. Zosia była bardzo ciekawska i uwielbiała przygody.
Pewnego dnia, gdy Zosia bawiła się na podwórku, usłyszała dziwne szepty dochodzące z lasu. Była tak zaciekawiona, że postanowiła sprawdzić, co to może być.
Zosia: „Ojej, co to może być? Może to wróżki albo skrzaty! Muszę to zobaczyć!”
Mimo ostrzeżeń mamy, Zosia wślizgnęła się do lasu. Drzewa były wysokie i gęste, a gałęzie tworzyły nad jej głową ciemny baldachim. Im dalej szła, tym ciemniej się robiło.
Zosia: „Ojej, trochę się boję… Ale jestem już tak daleko, że nie mogę się teraz wycofać!”
Nagle usłyszała chichot dochodzący zza krzaków. Odsunęła gałęzie i zobaczyła małego, zabawnego skrzata z długą, siwą brodą.
Skrzat: „Hi hi hi! Witaj, mała dziewczynko! Co robisz sama w tym strasznym lesie?”
Zosia: „Dzień dobry, panie skrzacie! Usłyszałam dziwne dźwięki i chciałam sprawdzić, co to takiego.”
Skrzat: „Och, lepiej uważaj! W tym lesie mieszka straszna Baba Jaga! Ona nie lubi małych dzieci!”
Zosia: „Baba Jaga? Kto to taki?”
Skrzat: „To zła czarownica, która mieszka w chatce na kurzej stopie. Lepiej wracaj do domu, zanim cię złapie!”
Zosia podziękowała skrzatowi za ostrzeżenie, ale jej ciekawość była silniejsza niż strach. Postanowiła iść dalej w głąb lasu, aby zobaczyć tę tajemniczą Babę Jagę na własne oczy.
Morał: Ciekawość to dobra cecha, ale czasem może nas zaprowadzić w niebezpieczne miejsca. Zawsze słuchaj ostrzeżeń dorosłych i tych, którzy chcą ci pomóc.
Rozdział 2: Spotkanie z Babą Jagą
Zosia szła coraz głębiej w las, aż w końcu dotarła do małej polany. Na środku stała dziwna chatka, która wyglądała, jakby stała na ogromniej kurzej nodze!
Zosia: „Łał! To musi być dom Baby Jagi! Ale dziwny!”
Nagle drzwi chatki się otworzyły i wyszła z niej stara, pomarszczona kobieta z długim, haczykowatym nosem i rozczochranymi włosami.
Baba Jaga: „A kogo my tu mamy? Małą, słodką dziewczynkę! Hi hi hi!”
Zosia, mimo strachu, postanowiła być grzeczna.
Zosia: „Dzień dobry, pani. Jestem Zosia. Czy to pani jest Babą Jagą?”
Baba Jaga: „Owszem, to ja! A co cię sprowadza do mojego lasu, mała Zosiu?”
Zosia: „Byłam ciekawa i chciałam zobaczyć, co tu jest.”
Baba Jaga: „Ach, ciekawość! To niebezpieczna cecha, moja droga. Ale skoro już tu jesteś, może zostaniesz na herbatkę?”
Zosia, choć trochę przestraszona, zgodziła się. Weszła do chatki Baby Jagi, która w środku była pełna dziwnych przedmiotów: suszone zioła wisiały pod sufitem, na półkach stały słoiki z kolorowymi miksturami, a w kącie siedział czarny kot.
Baba Jaga: „Siadaj, siadaj! Zrobię ci pyszną herbatkę z magicznych ziół!”
Zosia usiadła przy stole, a Baba Jaga zaczęła przygotowywać herbatę, mrucząc pod nosem dziwne zaklęcia.
Zosia: „Pani Babo Jago, dlaczego wszyscy się pani boją?”
Baba Jaga: „Hi hi hi! Bo jestem straszną czarownicą, która je niegrzeczne dzieci!”
Zosia zbladła ze strachu, ale Baba Jaga tylko się roześmiała.
Baba Jaga: „Żartuję, żartuję! Nie jem dzieci. Po prostu lubię, gdy ludzie się mnie boją. Wtedy nikt mi nie przeszkadza w moich magicznych eksperymentach!”
Zosia: „Ach, rozumiem. Ale czy nie jest pani samotna?”
Baba Jaga na chwilę się zamyśliła.
Baba Jaga: „Hmmm… Może trochę. Ale mam swojego kota i magię!”
Morał: Nie oceniaj książki po okładce, ani ludzi po wyglądzie. Czasem ci, którzy wydają się straszni, mogą okazać się całkiem mili, gdy lepiej ich poznasz.
Rozdział 3: Magiczna Lekcja
Zosia spędziła z Babą Jagą kilka godzin, słuchając jej fascynujących opowieści o magii i czarach. Baba Jaga okazała się być całkiem miłą staruszką, choć trochę ekscentryczną.
Baba Jaga: „Zosiu, widzę, że jesteś bardzo ciekawa świata. Może chciałabyś nauczyć się trochę magii?”
Oczy Zosi zaświeciły się z podekscytowania.
Zosia: „Naprawdę? Mogłabym się nauczyć czarować?”
Baba Jaga: „Oczywiście! Każdy może nauczyć się trochę magii, jeśli ma otwarte serce i umysł.”
Baba Jaga zaczęła uczyć Zosię prostych zaklęć. Pokazała jej, jak sprawić, by kwiatek urósł szybciej, jak rozpalić ogień bez zapałek i jak rozmawiać ze zwierzętami.
Baba Jaga: „Pamiętaj, Zosiu, magia to wielka odpowiedzialność. Nigdy nie używaj jej, by komuś zaszkodzić.”
Zosia: „Obiecuję, że będę używać magii tylko do dobrych celów!”
Nagle Zosia przypomniała sobie o swoich rodzicach, którzy pewnie się o nią martwią.
Zosia: „Ojej, muszę wracać do domu! Mama i tata będą się martwić!”
Baba Jaga: „Masz rację, moja droga. Czas szybko płynie, gdy się dobrze bawimy. Odprowadzę cię do skraju lasu.”
Baba Jaga wzięła swoją miotłę i razem z Zosią poleciały nad lasem. Zosia była zachwycona widokiem z góry.
Zosia: „Łał! To najwspanialsza przygoda w moim życiu!”
Baba Jaga: „Cieszę się, że ci się podobało. Pamiętaj, że magia jest wszędzie wokół nas, trzeba tylko umieć ją dostrzec.”
Gdy dotarły do skraju lasu, Baba Jaga pożegnała się z Zosią.
Baba Jaga: „Do widzenia, mała Zosiu. Pamiętaj o naszej lekcji i zawsze bądź dobra dla innych.”
Zosia: „Do widzenia, Babo Jago! Dziękuję za wszystko!”
Morał: Nauka i wiedza to prawdziwa magia. Kiedy jesteśmy otwarci na nowe doświadczenia, możemy odkryć niezwykłe rzeczy i spotkać fascynujących ludzi.
Rozdział 4: Powrót do Domu
Zosia wróciła do domu, gdzie czekali na nią zaniepokojeni rodzice.
Mama: „Zosiu! Gdzie ty byłaś? Tak się o ciebie martwiliśmy!”
Tata: „Szukaliśmy cię wszędzie!”
Zosia opowiedziała rodzicom o swojej przygodzie w lesie i spotkaniu z Babą Jagą. Na początku nie chcieli jej uwierzyć, ale kiedy Zosia pokazała im, jak sprawić, by kwiatek urósł szybciej, byli zdumieni.
Mama: „Nie mogę uwierzyć! Nasza mała Zosia nauczyła się magii!”
Tata: „To niesamowite, ale pamiętaj, córeczko, że magia to wielka odpowiedzialność.”
Zosia: „Wiem, tatusiu. Baba Jaga też mi to powiedziała.”
Od tego dnia Zosia często odwiedzała Babę Jagę w lesie, ucząc się nowych czarów i słuchając fascynujących historii. Zawsze jednak pamiętała, by wrócić do domu przed zmrokiem i powiedzieć rodzicom, gdzie idzie.
Pewnego dnia, gdy Zosia bawiła się na podwórku, zobaczyła grupę dzieci dokuczających małemu kotku.
Zosia: „Hej, przestańcie! Nie wolno krzywdzić zwierząt!”
Dzieci nie chciały jej słuchać, więc Zosia użyła magii, którą nauczyła się od Baby Jagi. Sprawiła, że kwiaty wokół dzieci zaczęły rosnąć i łaskotać je po nogach. Dzieci tak się przestraszyły, że uciekły, zostawiając kotka w spokoju.
Zosia: „Chodź, kotku. Zaopiekuję się tobą.”
Zosia zabrała kotka do domu i poprosiła rodziców, czy może go zatrzymać. Zgodzili się, widząc, jak odpowiedzialnie Zosia się zachowała.
Mama: „Jestem z ciebie dumna, Zosiu. Użyłaś swojej magii, by pomóc słabszemu.”
Tata: „To prawdziwa magia – pomagać innym i być dobrym człowiekiem.”
Morał: Prawdziwa siła nie polega na tym, by dominować nad innymi, ale by pomagać słabszym i stać po stronie dobra.
Rozdział 5: Wielka Próba
Minęło kilka miesięcy od pierwszego spotkania Zosi z Babą Jagą. Dziewczynka stała się znana w całej wiosce ze swojej dobroci i małych magicznych sztuczek, którymi pomagała innym.
Pewnego dnia do wioski przybył zły czarodziej. Był wysoki, chudy i miał długą, czarną brodę. Ludzie bali się go, bo słyszeli, że rzuca złe zaklęcia na tych, którzy mu się sprzeciwią.
Zły Czarodziej: „Słuchajcie mnie, mieszkańcy tej nędznej wioski! Od dziś będziecie mi służyć i oddawać połowę swoich zbiorów!”
Ludzie byli przerażeni i nie wiedzieli, co robić. Wtedy mała Zosia wystąpiła do przodu.
Zosia: „Nie możesz tego zrobić! To nie jest sprawiedliwe!”
Zły Czarodziej roześmiał się złowieszczo.
Zły Czarodziej: „A kim ty jesteś, mała dziewczynko, żeby mi się sprzeciwiać?”
Zosia: „Jestem Zosia, uczennica Baby Jagi, i nie pozwolę ci krzywdzić tych ludzi!”
Zły Czarodziej był zaskoczony, ale szybko się opanował.
Zły Czarodziej: „Baba Jaga? Ta stara wiedźma? Ha! Pokażę ci prawdziwą magię!”
Zły Czarodziej zaczął rzucać zaklęcia, ale Zosia, pamiętając lekcje Baby Jagi, potrafiła je odbić. Używała magii, by chronić mieszkańców wioski i siebie.
Zosia: „Magia nie służy do krzywdzenia innych! Powinna pomagać i czynić świat lepszym!”
Walka trwała długo, ale Zosia nie poddawała się. W końcu, widząc jej odwagę i determinację, mieszkańcy wioski zaczęli ją wspierać.
Mieszkańcy: „Zosia! Zosia! Zosia!”
Ich wsparcie dodało Zosi sił. Użyła najpotężniejszego zaklęcia, jakiego nauczyła ją Baba Jaga – zaklęcia miłości i jedności. Otoczyła Złego Czarodzieja świetlistą aurą, która stopniowo zmiękczyła jego serce.
Zły Czarodziej: „Co… co się ze mną dzieje? Czuję… ciepło i radość?”
Zosia: „To magia miłości. Nie musisz być zły. Możesz używać swojej mocy, by pomagać innym.”
Zły Czarodziej, poruszony dobrocią Zosi, zrozumiał swoje błędy. Jego czarna broda zmieniła kolor na biały, a twarz złagodniała.
Były Zły Czarodziej: „Masz rację, mała Zosiu. Przepraszam za moje zachowanie. Czy moglibyście mi wybaczyć?”
Mieszkańcy wioski, widząc szczerą skruchę czarodzieja, zgodzili się mu wybaczyć. Od tego dnia były Zły Czarodziej pomagał w wiosce, używając swojej magii do czynienia dobra.
Morał: Nawet największe zło można pokonać dobrocią i miłością. Nie należy odpowiadać złem na zło, ale starać się zrozumieć innych i pokazać im lepszą drogę.
Rozdział 6: Nowa Przyjaźń
Po wielkiej próbie, jaką przeszła Zosia, jej życie zmieniło się. Stała się bohaterką wioski, a ludzie przychodzili do niej po radę i pomoc. Baba Jaga była z niej bardzo dumna i postanowiła nauczyć ją jeszcze więcej magii.
Pewnego dnia, gdy Zosia odwiedzała Babę Jagę w lesie, spotkały byłego Złego Czarodzieja, który teraz nazywał się po prostu Czarodziejem Tomaszem.
Czarodziej Tomasz: „Dzień dobry, Zosiu! Dzień dobry, Babo Jago!”
Zosia: „Dzień dobry, panie Tomaszu! Co pan tu robi?”
Czarodziej Tomasz: „Przyszedłem prosić Babę Jagę o radę. Chcę nauczyć się używać mojej magii do czynienia dobra, tak jak ty, Zosiu.”
Baba Jaga uśmiechnęła się życzliwie.
Baba Jaga: „To wspaniały pomysł! Może moglibyśmy wszyscy razem praktykować magię?”
I tak zaczęły się regularne spotkania magiczne w lesie. Zosia, Baba Jaga i Czarodziej Tomasz wymieniali się wiedzą i doświadczeniami, ucząc się od siebie nawzajem.
Pewnego dnia postanowili zorganizować magiczny festyn dla mieszkańców wioski. Przygotowali kolorowe dekoracje, magiczne sztuczki i pyszne jedzenie, które pojawiało się znikąd.
Zosia: „Patrzcie! Zaczarowałam te kwiaty, żeby tańczyły!”
Czarodziej Tomasz: „A ja sprawiłem, że te lampiony unoszą się w powietrzu!”
Baba Jaga: „A to ciasto samo się kroi i rozdaje!”
Mieszkańcy wioski byli zachwyceni. Po raz pierwszy zobaczyli, że magia może być czymś pięknym i radosnym, a nie strasznym.
Mała dziewczynka: „Zosiu, czy ja też mogę się nauczyć magii?”
Zosia: „Oczywiście! Każdy ma w sobie odrobinę magii. Musisz tylko w to uwierzyć i pracować nad sobą.”
Od tego dnia Zosia, Baba Jaga i Czarodziej Tomasz zaczęli prowadzić małą szkołę magii dla dzieci z wioski. Uczyli ich nie tylko zaklęć, ale przede wszystkim tego, jak być dobrym człowiekiem i jak używać swoich talentów, by pomagać innym.
Baba Jaga: „Pamiętajcie, dzieci, największa magia to magia dobrego serca.”
Czarodziej Tomasz: „I nigdy nie jest za późno, by zmienić się na lepsze.”
Zosia: „A najważniejsze jest to, by wierzyć w siebie i w dobro, które jest w każdym z nas.”
I tak, mała wioska na skraju lasu stała się miejscem, gdzie magia i dobroć szły w parze, a wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Morał: Prawdziwa magia tkwi w naszych sercach i czynach. Kiedy używamy naszych talentów, by czynić dobro i pomagać innym, możemy zmienić świat na lepsze.
