Zimowa bajka o bałwanku na wzgórzu

1Narodziny bałwanka Śnieżka

W pewien mroźny zimowy poranek na szczycie małego wzgórza grupa dzieci postanowiła ulepić bałwanka. Z wielkim zapałem toczyły coraz większe kule śniegu i układały je jedna na drugiej.

– Hej, uważajcie na mój nos! – pisnął ktoś nagle, gdy dzieci wtykały bałwankowi marchewkę w miejsce nosa.

– Ojej! Czy on właśnie przemówił? – zdziwiła się mała Zosia i spojrzała na swoich przyjaciół.

– Oczywiście, że tak! – odpowiedział wesoło bałwanek. – Jestem Śnieżek. Miło mi was poznać!

Dzieci były zachwycone. Ulepiły czarodziejskiego bałwanka, który umiał mówić! Śnieżek miał duże, czarne guziki zamiast oczu, stary garnek na głowie zamiast kapelusza i miotłę z gałązek pod pachą.

– Ale wspaniale! – wykrzyknął Tomek. – Mamy nowego przyjaciela!

Śnieżek uśmiechnął się szeroko i zaczął opowiadać dzieciom zabawne historie o życiu na wzgórzu. Wszyscy śmiali się i bawili przez cały dzień, ciesząc się nową przyjaźnią.

2Przygoda z wiewiórką Rudką

Następnego dnia, gdy dzieci poszły do szkoły, Śnieżek postanowił zwiedzić okolicę. Spacerując po wzgórzu, spotkał małą rudą wiewiórkę, która wyglądała na bardzo zmartwioną.

– Cześć, jestem Śnieżek! – przywitał się bałwanek. – Dlaczego jesteś taka smutna?

– Och, cześć, Śnieżku – odpowiedziała wiewiórka. – Jestem Rudka. Schowałam na zimę zapas orzechów i teraz nie mogę go znaleźć.

Śnieżek postanowił pomóc nowej przyjaciółce. Razem zaczęli przeszukiwać całe wzgórze, zaglądając pod każdy krzaczek i każdy kamień.

– Może są w tej dziupli? – zapytał Śnieżek i wskazał stare drzewo.

– Nie, tam już sprawdzałam – westchnęła Rudka.

Nagle Śnieżek wpadł na pomysł.

– A gdyby tak użyć mojej marchewki jako wykrywacza orzechów? – zaproponował.

Rudka spojrzała na niego ze zdziwieniem, ale zgodziła się spróbować. Śnieżek zdjął swój marchewkowy nos i zaczął nim wodzić dookoła, udając, że to czarodziejski wykrywacz.

– Bip, bip, bip! – wołał, krocząc po wzgórzu. – Czuję zapach orzechów!

I rzeczywiście! Marchewka doprowadziła ich do małej jamki pod korzeniami starego drzewa. To właśnie tam Rudka schowała swoje zapasy i zupełnie o tym zapomniała.

– Hurra! Znaleźliśmy je! – wykrzyknęła szczęśliwa wiewiórka i mocno przytuliła Śnieżka.

3Wielkie zawody saneczkowe

Kilka dni później na wzgórzu miały się odbyć Wielkie Zawody Saneczkowe. Wszystkie zwierzęta i dzieci z okolicy szykowały się do tego wydarzenia. Śnieżek też chciał wziąć udział, ale miał jeden kłopot: nie miał sanek!

– Nie martw się, Śnieżku! – powiedziała Zosia, która przyszła odwiedzić bałwanka. – Pomożemy ci zrobić sanki!

Dzieci przyniosły stare deski i sznurki, a tata Tomka przyszedł z młotkiem i gwoździami. Wspólnie z Rudką i innymi leśnymi przyjaciółmi zbudowali dla Śnieżka wspaniałe sanki.

Nadszedł dzień zawodów. Na starcie ustawiły się zające na marchewkowych sankach, lisy na zgrabnych ślizgach z kory, dzieci na kolorowych jabłuszkach i oczywiście Śnieżek na swoich nowiutkich sankach.

– Na miejsca, gotowi, start! – zahukała sowa, która była sędzią, i machnęła skrzydłem.

Wszyscy ruszyli w dół wzgórza. Śnieżek mknął jak wiatr i wymijał innych zawodników.

– Juhu! Ale jazda! – wołał radośnie, a wiatr gwizdał mu w garnku, który nosił zamiast kapelusza.

Nagle, tuż przed metą, Śnieżek zauważył, że mały zajączek wywrócił się w zaspę i płacze. Bez wahania zatrzymał sanki i pomógł mu wstać.

– Nic ci się nie stało? – zapytał troskliwie.

– Nic, dziękuję – odpowiedział zajączek, otrzepał futerko ze śniegu i znów się uśmiechnął.

Śnieżek nie wygrał zawodów, ale wszyscy bili mu brawo za jego dobre serce. Sowa wręczyła mu specjalną nagrodę: medal z sosnowej szyszki dla najlepszego kolegi na całym wzgórzu.

4Wiosenne kłopoty

Zima powoli dobiegała końca, a dni stawały się coraz cieplejsze. Śnieżek zaczął się martwić, co się z nim stanie, gdy przyjdzie wiosna.

– Boję się, że się roztopię – zwierzył się Rudce, która odwiedziła go pewnego popołudnia.

– Nie martw się, coś wymyślimy! – odpowiedziała wiewiórka i podrapała się po głowie.

Rudka zwołała na naradę dzieci i zwierzęta, żeby razem znaleźć sposób na uratowanie Śnieżka. Padło wiele pomysłów.

– Może zbudujemy mu wielką lodówkę? – zaproponował Tomek.

– A może otoczymy go workami z lodem? – dodała Zosia.

– Albo zanieśmy go na biegun północny! – wykrzyknął podekscytowany zając.

Śnieżek słuchał wszystkich propozycji, ale czuł, że żadna z nich nie jest dobra. W końcu sam wpadł na pomysł.

– A może... może po prostu zostanę tu, gdzie jestem? – powiedział nieśmiało.

Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem.

– Ale przecież się roztopisz! – zawołała Rudka.

– Tak, to prawda – odpowiedział Śnieżek z uśmiechem. – Ale czy to naprawdę takie złe? Zamienię się w wodę, która napoi trawę, kwiaty i drzewa. Zostanę częścią tego wzgórza. A kiedy wróci zima, może ulepicie mnie jeszcze raz?

Przyjaciele zrozumieli, że czasem trzeba pogodzić się ze zmianami. Postanowili cieszyć się każdą chwilą spędzoną ze Śnieżkiem, a gdy nadejdzie wiosna, pożegnać go z uśmiechem.

5Pożegnanie i nowy początek

Nadszedł dzień, w którym wiosenne słońce zaczęło mocniej grzać. Śnieżek czuł, że jego czas dobiega końca. Zaprosił wszystkich przyjaciół na wzgórze, żeby się z nimi pożegnać.

– Nie bądźcie smutni – powiedział, gdy zobaczył łzy w oczach dzieci i zwierząt. – Pamiętajcie, że zawsze będę częścią tego miejsca.

Zosia podeszła do Śnieżka i mocno go przytuliła.

– Będziemy za tobą tęsknić, Śnieżku – szepnęła.

– A ja za wami – odpowiedział bałwanek, a po jego policzkach spłynęły lśniące krople topniejącego śniegu.

Wszyscy zaczęli wspominać wspólne przygody: odnalezione orzechy, zawody saneczkowe i medal z szyszki. Śmiali się i trochę płakali jednocześnie. Śnieżek topniał powoli, ale uśmiech nie znikał z jego twarzy.

– Bądźcie zawsze dobrymi przyjaciółmi i pomagajcie sobie nawzajem – powiedział cichutko, kiedy został z niego już tylko mały kopczyk śniegu.

W końcu Śnieżek całkiem się roztopił. Kilka dni później w miejscu, gdzie stał, wyrosły piękne, kolorowe kwiaty. Dzieci i zwierzęta patrzyły na nie z zachwytem.

– Patrzcie! – zawołała Rudka. – Te kwiaty mają kształt bałwanka!

I rzeczywiście: kwiaty rosły w trzech okrągłych kępkach, jedna nad drugą, zupełnie jak ich przyjaciel. Wszyscy zrozumieli, że Śnieżek dotrzymał słowa i został częścią wzgórza.

6Powrót Śnieżka

Przez całe lato dzieci i zwierzęta odwiedzały kwiatowego bałwanka. Opowiadały mu o swoich przygodach i dzieliły się z nim radościami i smutkami. Jesienią kwiaty przekwitły, a wzgórze przykryły złote liście.

Gdy nadeszła kolejna zima, wszyscy z niecierpliwością wypatrywali pierwszego śniegu. A kiedy wreszcie spadł, dzieci pobiegły na wzgórze i ulepiły nowego bałwanka, dokładnie w tym samym miejscu. Zosia przyniosła stary garnek, Tomek świeżą marchewkę, a Rudka dwa czarne guziki, które przez całe lato przechowywała w swojej dziupli.

– Cześć wszystkim! – odezwał się nagle bałwanek. – Tęskniłem za wami!

– Śnieżku! To naprawdę ty! – zawołała Zosia i mocno go uściskała.

Śnieżek powrócił, gotowy na nowe przygody ze swoimi przyjaciółmi. A gdy następnym razem będziecie lepić bałwanka, pomyślcie o Śnieżku. Kto wie, może i wasz bałwanek uśmiechnie się do was po cichutku?

Dobranoc i słodkich snów!