Rodzinna bajka o farmie pod lasem

1Nowy dom pod lasem

Dawno, dawno temu żyła sobie rodzina Wesołowskich. Tata Marek, mama Ania i ich dwoje dzieci, Zosia i Kuba, mieszkali w ciasnym mieszkanku w mieście. Pewnego dnia tata Marek wrócił do domu z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Mam dla was niespodziankę! – zawołał radośnie. – Kupiłem starą farmę pod lasem! Będziemy mieli własne zwierzęta i ogród pełen warzyw!

Zosia i Kuba podskoczyli z radości.

– Hurra! Będziemy mieć własną farmę! – krzyczeli, biegając dookoła pokoju.

Mama Ania nie była tego taka pewna.

– Ale, kochanie, czy poradzimy sobie z prowadzeniem farmy? – zapytała. – Przecież nigdy tego nie robiliśmy.

– Spokojnie, nauczymy się wszystkiego razem – odpowiedział tata Marek i objął żonę ramieniem. – To będzie nasza wielka przygoda!

Następnego dnia cała rodzina spakowała swoje rzeczy i wyruszyła w drogę do nowego domu. Kiedy dotarli na miejsce, zobaczyli stary, drewniany domek otoczony zieloną łąką i gęstym lasem.

– Wygląda jak z bajki! – zawołała Zosia, wyskakując z samochodu.

– Ale brudny! – skrzywił się Kuba, patrząc na zakurzone okna.

– No cóż, mamy przed sobą dużo pracy – zaśmiał się tata Marek. – Ale razem damy radę!

Przez następne dni cała rodzina ciężko pracowała, sprzątając dom i przygotowując go do zamieszkania. Zosia i Kuba pomagali, jak mogli: zamiatali podłogi, myli okna i układali swoje zabawki w nowych pokojach.

Wieczorem, zmęczeni, ale szczęśliwi, usiedli na werandzie i podziwiali zachód słońca nad lasem.

– Widzicie? – powiedział tata Marek. – Wspólnymi siłami możemy zdziałać cuda!

2Pierwsi mieszkańcy farmy

Kilka dni później, gdy dom był już czysty i przytulny, tata Marek oznajmił:

– Czas na pierwszych mieszkańców naszej farmy!

Pojechali do pobliskiego gospodarstwa i wrócili z przyczepą pełną zwierząt. Była tam krowa Mućka, koza Rózia, dwie owieczki, Puszek i Kłębuszek, oraz kogut Kukuryku z kilkoma kurkami.

– Jejku, ile ich! – pisnęła Zosia, klaszcząc w dłonie.

– Ale śmierdzą! – Kuba zatkał nos.

– No cóż, to część życia na farmie – westchnęła mama Ania. – Trzeba będzie się przyzwyczaić.

Tata Marek zabrał się do budowania zagród dla zwierząt, a dzieci pomagały, podając mu narzędzia i deski. Mama Ania przygotowała jedzenie dla nowych mieszkańców.

Kiedy zagrody były gotowe, przyszedł czas na wprowadzenie zwierząt. I tu zaczęły się kłopoty.

– Mućko, proszę, wejdź do zagrody! – błagał tata Marek, ciągnąc krowę za sznurek.

Ale Mućka ani myślała się ruszyć. Zamiast tego zaczęła skubać trawę na podwórku.

– Może jest głodna? – podsunęła mama Ania.

Zosia podbiegła z wiaderkiem pełnym trawy.

– Mućko, patrz, co mam! – zawołała.

Krowa podniosła głowę, zauważyła smakołyk i powoli ruszyła za Zosią do zagrody.

– Brawo, córeczko! – ucieszył się tata Marek. – Masz talent do zwierząt!

Kuba nie chciał być gorszy.

– Ja też potrafię! – krzyknął i pobiegł do kozy.

Niestety, Rózia miała inne plany. Gdy tylko Kuba się zbliżył, koza podskoczyła i zaczęła go gonić po podwórku.

– Ratunku! – piszczał Kuba, uciekając przed rozbrykaną kozą.

Cała rodzina nie mogła powstrzymać śmiechu na widok tej zabawnej gonitwy. W końcu tata Marek złapał Rózię i zaprowadził ją do zagrody.

– No, no, Kubo – zaśmiał się. – Wygląda na to, że znalazłeś nową przyjaciółkę!

– Bardzo śmieszne... – mruknął tylko Kuba, czerwony na twarzy.

Do wieczora wszystkie zwierzęta były już bezpiecznie w swoich zagrodach. Zmęczona, ale zadowolona rodzina usiadła na werandzie, słuchając odgłosów nowych mieszkańców farmy.

– To był ciężki dzień – powiedziała mama Ania. – Ale popatrzcie, ile razem zrobiliśmy!

3Przygoda w lesie

Pewnego słonecznego poranka Zosia i Kuba postanowili wybrać się na spacer do lasu. Mama Ania szykowała obiad, a tata Marek naprawiał płot w ogrodzie.

– Mamo, możemy iść do lasu? – zapytała Zosia.

– Dobrze, ale bądźcie ostrożni i nie oddalajcie się za bardzo – zgodziła się mama. – Spacerujcie skrajem lasu, tak żeby cały czas widzieć nasz dom.

Dzieci ruszyły w stronę lasu, podekscytowane czekającą je przygodą.

– Może znajdziemy skarb piratów! – marzył Kuba.

– Albo zaczarowany zamek! – dodała Zosia.

Las był pełen tajemniczych dźwięków i zapachów. Dzieci zbierały kolorowe liście i ciekawe patyki. Nagle usłyszały ciche miauczenie.

– Słyszałeś? – szepnęła Zosia.

– To chyba kot! – odpowiedział Kuba.

Poszli za dźwiękiem i znaleźli małego, rudego kotka, który utknął na gałęzi, trochę wyżej, niż dzieci mogły sięgnąć.

– Ojej, musimy mu pomóc! – zawołała Zosia.

Kuba już chwytał się pnia, ale siostra go powstrzymała.

– Nie wchodź, Kubo! – powiedziała. – Pień jest śliski, mógłbyś spaść.

– To co teraz? – zmartwił się Kuba.

Zosia rozejrzała się i zauważyła długi kij.

– Mam pomysł! – zawołała.

Podniosła kij i delikatnie oparła go o gałąź, na której siedział kotek. Przestraszony zwierzak na początku się wahał, ale w końcu zszedł po kiju na ziemię.

– Udało się! – zawołały dzieci.

Kotek otarł się o ich nogi, głośno mrucząc.

– Chyba nie ma domu – zauważył Kuba. – Może weźmiemy go do nas?

Zosia pokiwała głową i delikatnie wzięła kotka na ręce.

– Chodź, maluchu – szepnęła. – Znajdziemy ci nowy dom.

Kiedy wrócili na farmę, rodzice byli zaskoczeni nowym przybyszem.

– Skąd macie tego kotka? – zapytała mama Ania.

Dzieci opowiedziały o swojej przygodzie w lesie.

– Jesteśmy z was dumni – powiedział tata Marek. – Pomogliście bezbronnemu zwierzakowi.

– Czy możemy go zatrzymać? – zapytał z nadzieją Kuba.

Rodzice spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się.

– No dobrze – zgodziła się mama Ania. – Ale to wy będziecie się nim opiekować.

– Hurra! Mamy kota! – Dzieci podskakiwały z radości.

– Jak go nazwiemy? – zastanawiał się Kuba.

– Co powiecie na Rudzika? – zaproponowała Zosia.

Wszyscy się zgodzili, a nowy członek rodziny zamruczał, jakby to imię bardzo mu się spodobało.

4Wielkie sprzątanie

Nadeszła jesień, a wraz z nią czas na wielkie porządki przed zimą. Tata Marek ogłosił, że do pracy musi się włączyć cała rodzina.

– Musimy posprzątać stodołę, zebrać ostatnie warzywa z ogrodu i przygotować zapasy dla zwierząt – wyjaśnił.

– Ale, tato, to będzie nudne! – jęknął Kuba.

– Wcale nie! – zaprzeczyła Zosia. – To będzie jak gra!

– Zosia ma rację – uśmiechnęła się mama Ania. – Zróbmy zawody: kto zbierze więcej jabłek?

Dzieci od razu się ożywiły.

– Tak! Zawody! – krzyknęły jednocześnie.

Najpierw wszyscy poszli do sadu. Jabłka jedno po drugim lądowały w koszykach, a kiedy mama je policzyła, okazało się, że Zosia i Kuba zebrali ich dokładnie tyle samo.

– Remis! – ogłosiła mama. – Czyli wygrała cała drużyna Wesołowskich!

Potem rodzina podzieliła się zadaniami. Tata Marek i Kuba poszli do stodoły, a mama Ania i Zosia zajęły się ogrodem.

W stodole Kuba znalazł starą deskę.

– Tato, patrz! Możemy zrobić z niej huśtawkę! – zawołał podekscytowany.

– Świetny pomysł, synu! – pochwalił go tata. – Ale najpierw musimy skończyć sprzątanie.

Tymczasem w ogrodzie Zosia i mama Ania zbierały warzywa.

– Mamo, znalazłam gigantyczną dynię! – krzyknęła Zosia, próbując podnieść ogromne warzywo.

– Ojej, rzeczywiście jest wielka! – zaśmiała się mama. – Będziemy mieć z niej pyszną zupę!

Nagle zza krzaków wyskoczył Rudzik i przestraszył Zosię. Dziewczynka podskoczyła i klapnęła prosto w błoto.

– Oj, Rudziku! – zawołała, cała ubłocona.

– No, no, teraz to ty potrzebujesz porządnego sprzątania! – powiedziała mama Ania, z trudem powstrzymując śmiech.

Pod wieczór cała rodzina spotkała się na podwórku, zmęczona, ale zadowolona z wykonanej pracy.

– Zobaczcie, ile zrobiliśmy! – powiedział z dumą tata Marek.

– A teraz czas na nagrodę – dodała mama Ania, wynosząc tacę z gorącą czekoladą i ciasteczkami.

– Mniam! – zawołały dzieci i rzuciły się na smakołyki.

Siedzieli razem na werandzie, podziwiając zachód słońca nad czystą i uporządkowaną farmą.

– Widzicie? – powiedział tata Marek. – Praca może być przyjemna, gdy robimy ją razem.

5Zimowa przygoda

Nadeszła zima, a wraz z nią pierwszy śnieg. Pewnego ranka Zosia i Kuba obudzili się i zobaczyli, że cała farma jest pokryta białym puchem.

– Śnieg! Hurra! – krzyknęli, wyskakując z łóżek.

Szybko się ubrali i wybiegli na dwór. Tata Marek był już na podwórku i odśnieżał ścieżkę do stodoły.

– Dzień dobry, śpiochy! – zawołał wesoło. – Kto mi pomoże nakarmić zwierzęta?

– Ja! Ja! – zgłosili się oboje.

Poszli do stodoły, niosąc wiadra z jedzeniem. Zwierzęta przywitały ich radosnym beczeniem i muczeniem.

– Ojej, Mućko, ale masz zimny nos! – zaśmiała się Zosia, głaszcząc krowę.

Nagle z kąta stodoły dobiegł dziwny dźwięk.

– Co to było? – zapytał przestraszony Kuba.

– Patrzcie, mamy gości! – roześmiał się tata Marek, kiedy podszedł bliżej.

W kącie, na stercie siana, leżała kotka z czterema malutkimi kociętami.

– Jakie słodkie! – pisnęła Zosia.

– To chyba przyjaciółka Rudzika – zauważył tata. – Musimy pomóc im przetrwać zimę.

Dzieci od razu zabrały się do roboty. Zosia przyniosła stary kocyk, a Kuba miseczkę z wodą i jedzeniem dla mamy kotki.

Po nakarmieniu zwierząt wrócili do domu na śniadanie. Mama Ania czekała na nich z gorącymi naleśnikami.

– Mniam, jak pysznie pachnie! – zawołał Kuba, wchodząc do kuchni.

– Mamo, mamo! Mamy nowych mieszkańców na farmie! – Zosia od progu zaczęła opowiadać o kotach.

Po śniadaniu cała rodzina wyszła na dwór, by się pobawić. Lepili bałwana, robili aniołki na śniegu i urządzili bitwę na śnieżki.

– Trafiony! – krzyknął Kuba, kiedy jego śnieżka plasnęła tatę prosto w plecy.

– Ach tak? – zaśmiał się tata Marek. – No to teraz się nie wywiniesz!

Rozpoczęła się wielka gonitwa po podwórku. Śmiech i okrzyki radości niosły się po całej okolicy.

Zmęczeni, ale szczęśliwi, wrócili do domu na gorącą herbatę.

– To był wspaniały dzień – westchnęła Zosia, wtulając się w mamę.

– Tak – zgodził się Kuba. – Zima na farmie jest cudowna!

– Najważniejsze, że jesteśmy razem – powiedział tata Marek, obejmując całą rodzinę. – To sprawia, że każda pora roku jest wyjątkowa.

6Wiosenne odrodzenie

Wreszcie nadeszła wiosna. Śnieg stopniał, a na farmie zaczęło się robić zielono. Pewnego dnia tata Marek zawołał całą rodzinę na podwórko.

– Mam dla was niespodziankę! – oznajmił z uśmiechem.

Zaprowadził ich do starej szopy, w której przez całą zimę w tajemnicy coś majsterkował. Otworzył drzwi i wszyscy aż westchnęli z zachwytu.

– Łał! To prawdziwy domek na drzewo! – krzyknął Kuba, patrząc na drewniane ścianki, daszek i okienka ułożone w szopie.

– Ale wspaniały! – Zosia klasnęła w dłonie. – Możemy się w nim teraz bawić?

– Jeszcze nie – pokręcił głową tata Marek. – Najpierw musimy go zbudować na drzewie. To będzie nasze rodzinne zadanie na dziś.

– Świetny pomysł! – uśmiechnęła się mama Ania. – Będziemy mieć pamiątkę na lata.

Cała rodzina zabrała się do pracy. Tata Marek i mama Ania przenosili cięższe elementy i wspinali się po drabinie, a dzieci z dołu podawały im mniejsze części i narzędzia.

– Uf, ale to ciężkie! – sapnął Kuba, niosąc torbę z gwoździami.

– Dasz radę, braciszku! – dopingowała go Zosia.

Praca trwała cały dzień. Były chwile trudne i zabawne, na przykład wtedy, gdy tata Marek zamiast w gwóźdź stuknął się młotkiem w palec.

– Au! Niedobry młotek! – zawołał, potrząsając ręką.

Na szczęście palec szybko przestał boleć. Dzieci nie mogły powstrzymać śmiechu, a mama Ania pokręciła głową z uśmiechem.

Pod wieczór domek był gotowy. Miał solidną drabinkę i barierkę dookoła, żeby nikt nie spadł, a pod nim kołysała się huśtawka zrobiona z deski, którą Kuba znalazł jesienią w stodole. Wszyscy z dumą podziwiali efekt swojej pracy.

– Jest piękny! – westchnęła Zosia.

– I solidny! – dodał Kuba, stukając w ścianę. – A huśtawka jest z mojej deski!

– Widzicie? – Tata Marek objął rodzinę ramieniem. – Razem możemy zbudować wszystko, nawet dom na drzewie!

Mama Ania przyniosła koc i koszyk z przekąskami.

– Co powiecie na pierwszy piknik w naszym nowym domku? – zapytała.

– Tak! – krzyknęły dzieci i ostrożnie wspięły się po drabince.

Siedzieli razem w domku na drzewie, jedząc kanapki i podziwiając widok na całą farmę. Wiosenne słońce zachodziło, malując niebo na pomarańczowo i różowo.

– To najlepszy dzień w moim życiu! – oznajmił Kuba z pełnymi ustami.

– I pomyśleć, że to dopiero początek wiosny – dodała Zosia. – Będzie jeszcze tyle przygód!

– Macie rację, dzieciaki – uśmiechnął się szeroko tata Marek. – Na naszej farmie każdy dzień to nowa przygoda. Ale najważniejsze jest to, że przeżywamy je razem.

– Dokładnie – powiedziała mama Ania i przytuliła męża. – Pamiętacie, jak się bałam, że sobie nie poradzimy? A teraz wiem, że nasza rodzinna farma to najwspanialsze miejsce na świecie.

Tak minął pierwszy rok rodziny Wesołowskich na farmie pod lasem. Każdy kolejny dzień przynosił coś nowego, a oni przeżywali to wszystko razem, jako kochająca się rodzina.