Biała bajka o zimie w górach

1Śnieżna przygoda się zaczyna

W górskiej wiosce, otoczonej białymi szczytami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała rudą czuprynę i piegowatą buzię, a jej oczy zawsze błyszczały ciekawością. Zosia uwielbiała zimę i wszystko, co się z nią wiązało – śnieg, sanki, bałwany i ciepłe kakao.

Pewnego zimowego poranka Zosia obudziła się i zobaczyła, że całą wioskę przykryła gruba warstwa śniegu. Szybko ubrała się ciepło i wybiegła przed dom.

– Hura! Nareszcie można się bawić! – krzyknęła radośnie, brodząc w śniegu po kolana.

Nagle usłyszała ciche popiskiwanie. Rozejrzała się dookoła i zobaczyła małego, białego króliczka, który utknął w zaspie przy płocie.

– Ojej, biedactwo! Nie martw się, pomogę ci! – powiedziała Zosia i delikatnie wyciągnęła króliczka ze śniegu.

Króliczek otrzepał futerko i przemówił ludzkim głosem:

– Dziękuję ci, dobra dziewczynko. Jestem Puszek, magiczny króliczek zimy. W nagrodę za twoją dobroć zabiorę cię w niezwykłą podróż po zimowej krainie.

Zosia nie mogła uwierzyć własnym uszom. Magiczny króliczek? Niezwykła podróż? To brzmiało jak spełnienie marzeń! Ale zaraz pokręciła głową.

– Nie mogę nigdzie iść bez pytania – powiedziała. – Najpierw muszę powiedzieć mamie.

– Bardzo mądrze – pochwalił ją Puszek. – Biegnij, poczekam tutaj.

Mama odśnieżała właśnie ganek. Zosia podbiegła do niej i zapytała, czy może się pobawić z białym króliczkiem, którego wyciągnęła z zaspy. Mama spojrzała na puszystą kulkę przy płocie i uśmiechnęła się.

– Baw się, kochanie. Tylko wróć, kiedy zawołam cię na kakao – powiedziała.

Puszek mrugnął do Zosi wesoło.

– W zimowej krainie czas płynie inaczej – szepnął. – Nawet najdłuższa wyprawa trwa tam tyle, co jedno mrugnięcie w twojej wiosce. Obiecuję, że wrócisz, zanim kakao zdąży wystygnąć. Trzymaj się mocno mojego futerka!

Zosia chwyciła miękkie futerko, wokół nich zawirowały płatki śniegu i tak rozpoczęła się niezwykła przygoda Zosi i Puszka w zimowej krainie gór.

2Lodowa jaskinia

Zosia i Puszek wędrowali przez zaśnieżone lasy i doliny. Dziewczynka nie mogła nacieszyć oczu. Wszędzie dookoła błyszczał śnieg, a świerki wyglądały jak pierniczki polane białym lukrem.

– Puszku, tu jest przepięknie! – westchnęła Zosia.

– To dopiero początek, moja droga – odpowiedział króliczek. – Czeka nas jeszcze wiele niespodzianek!

Wkrótce dotarli do ogromnej lodowej jaskini. Jej ściany mieniły się wszystkimi kolorami tęczy, a z sufitu zwisały długie sople.

– Ojej! Czy to tutaj mieszkają lodowe trolle? – zapytała przejęta Zosia.

Puszek zachichotał.

– Nie, głuptasku! To jaskinia Pani Zimy. Chodź, poznasz ją!

Weszli głębiej do jaskini, gdzie na lodowym tronie siedziała piękna pani o srebrnych włosach, w błękitnej sukni.

– Witajcie w moim królestwie – powiedziała łagodnym głosem Pani Zima. – Co was do mnie sprowadza?

– Ja… my… zwiedzamy zimową krainę, Pani Zimo – wyjąkała nieco onieśmielona Zosia.

Pani Zima uśmiechnęła się ciepło.

– To wspaniale! Ale czy wiecie, że zima to nie tylko zabawa? To także czas, gdy przyroda odpoczywa i nabiera sił na wiosnę.

– Naprawdę? – zdziwiła się Zosia.

– Tak, moja droga. Każda pora roku ma swoje zadanie. Pod śniegiem, jak pod ciepłą kołdrą, śpią nasiona, korzenie i wiele zwierząt. Kiedy przyjdzie wiosna, obudzą się wypoczęte i pełne sił.

Zosia zamyśliła się nad słowami Pani Zimy. Nigdy wcześniej nie patrzyła na zimę w ten sposób.

– Dziękujemy, Pani Zimo – powiedział Puszek. – Musimy już iść, ale na pewno zapamiętamy pani słowa.

Pani Zima skinęła głową i machnęła ręką. W jednej chwili Zosia i Puszek znaleźli się znowu przed jaskinią.

3Przygoda z bałwankami

Zosia i Puszek wędrowali dalej przez zimową krainę. Nagle dotarli do małej polany, na której ku swojemu zdziwieniu zobaczyli grupę… żywych bałwanków!

– Ojej! Czy one naprawdę się ruszają? – zapytała Zosia, przecierając oczy ze zdumienia.

– W magicznej zimowej krainie wszystko jest możliwe! – odpowiedział Puszek, mrugając porozumiewawczo.

Bałwanki zauważyły gości i podeszły do nich, kołysząc się zabawnie.

– Cześć! Jestem Mroźny, a to moi przyjaciele: Śnieżka, Sopel i Kulek – przedstawił się największy z bałwanków.

– Cześć! Ja jestem Zosia, a to Puszek – odpowiedziała dziewczynka. – Co robicie na tej polanie?

– Przygotowujemy się do wielkiego zimowego festiwalu! – odpowiedziała Śnieżka. – Ale mamy kłopot… Nie możemy znaleźć naszych nosów-marchewek!

Zosia przyjrzała się bałwankom i rzeczywiście – żaden z nich nie miał nosa!

– Może moglibyśmy wam pomóc? – zaproponowała.

– Och, to byłoby wspaniale! – ucieszył się Sopel.

I tak rozpoczęły się poszukiwania. Zosia, Puszek i bałwanki przeszukiwali każdy zakamarek polany. Zaglądali pod krzaki, kopali w śniegu i potrząsali ośnieżonymi gałązkami świerków.

– Znalazłam jedną! – krzyknęła w pewnym momencie Zosia, wyciągając marchewkę spod ośnieżonego krzaka.

– Ja też mam! – zawołał Puszek, trzymając w pyszczku kolejną marchewkę.

Po długich poszukiwaniach wszystkie nosy zostały odnalezione. Bałwanki były przeszczęśliwe.

– Dziękujemy wam! Teraz możemy wziąć udział w festiwalu! – powiedział Mroźny, wciskając sobie marchewkowy nos na miejsce.

– Może zostaniecie z nami na festiwalu? – zaproponował Kulek.

Zosia spojrzała pytająco na Puszka, a on kiwnął głową.

– Z przyjemnością! – odpowiedziała dziewczynka.

I tak Zosia i Puszek bawili się z bałwankami na festiwalu: lepili śnieżki, tańczyli wokół choinki ozdobionej soplami i zjeżdżali na sankach z łagodnej górki.

4Spotkanie z Yeti

Kiedy festiwal dobiegł końca, Zosia i Puszek pożegnali bałwanki i ruszyli dalej. Wspinali się coraz wyżej w góry, gdzie śnieg był głębszy, a wiatr silniejszy.

– Puszku, czy jesteś pewien, że idziemy w dobrym kierunku? – zapytała Zosia, otulając się szczelniej kurtką.

– Oczywiście! Zaufaj mi, mam nosa do przygód! – odpowiedział Puszek, podskakując w śniegu.

Nagle usłyszeli głośne chrząknięcie. Zosia i Puszek zatrzymali się i rozejrzeli niepewnie. Zza ogromnej zaspy wyszedł… wielki, biały Yeti!

– Aaa! – krzyknęła Zosia i schowała się za Puszkiem.

– Spokojnie, to Gburek, strażnik gór – powiedział Puszek, choć sam trochę drżał.

Yeti podszedł bliżej i zmarszczył krzaczaste brwi.

– Co wy tu robicie? To nie miejsce dla małych dziewczynek i królików! – zagrzmiał.

Zosia zebrała całą swoją odwagę i wyszła zza Puszka.

– Przepraszamy, panie Yeti. Zwiedzamy zimową krainę i chyba trochę się zgubiliśmy.

Yeti westchnął głęboko.

– Zawsze to samo z tymi wędrowcami. No dobrze, sprowadzę was bezpieczną ścieżką z góry, ale pod jednym warunkiem.

– Jakim warunkiem? – zapytali jednocześnie Zosia i Puszek.

– Musicie mi pomóc rozwiązać zagadkę. Od lat próbuję ją rozgryźć, ale bez skutku.

Zosia i Puszek spojrzeli na siebie.

– Zgoda! – odpowiedzieli razem.

Yeti odchrząknął i zaczął recytować:

– Co to za rzecz, która im więcej z niej zabierasz, tym większa się staje?

Zosia zmarszczyła brwi i myślała, myślała. Puszek drapał się łapką po głowie. Mijały minuty, a oni nadal nie znali odpowiedzi.

Nagle Zosia klasnęła w dłonie.

– Już wiem! To dziura!

Yeti spojrzał na nią z niedowierzaniem, a potem na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

– Brawo, mała! Nikt wcześniej tego nie odgadł!

Gburek dotrzymał słowa. Poprowadził ich najbezpieczniejszą ścieżką w dół, pokazał im najpiękniejsze widoki i odprowadził aż do zamarzniętego jeziora u stóp góry. Tam pomachał im na pożegnanie wielką, kosmatą łapą.

5Lodowa ślizgawka

Tafla zamarzniętego jeziora błyszczała w zimowym słońcu jak ogromne lustro.

– Ojej! Czy możemy się tu poślizgać? – zapytała przejęta Zosia.

– Najpierw zapytajmy kogoś, kto dobrze zna to jezioro – odpowiedział Puszek. – I przydałyby się łyżwy.

Jakby w odpowiedzi zza drzewa wyszedł mały pingwin, niosąc parę łyżew.

– Cześć! Jestem Pingo – przedstawił się. – Słyszałem, że chcecie pojeździć na lodzie. Proszę, możecie pożyczyć moje zapasowe łyżwy. Tylko pamiętajcie: jeździmy przy brzegu, tam gdzie lód jest gruby. Na środek jeziora nie wolno, bo tam lód jest cienki.

– Dziękujemy, Pingo! – powiedziała Zosia, zakładając łyżwy.

Puszek i Pingo pomogli Zosi wejść na lód. Na początku dziewczynka chwiała się i prawie upadła, ale szybko złapała równowagę.

– Hura! Patrzcie, jadę! – wołała radośnie, sunąc po lodzie.

Jechała coraz szybciej i szybciej. Była tak zachwycona, że zapomniała o ostrzeżeniu Pinga i odjechała daleko od brzegu. Nagle rozległ się głośny trzask, a po tafli pobiegła cienka rysa.

– Zosiu, wracaj do brzegu! – krzyknął Pingo.

Zosia tak się przestraszyła, że nie mogła się ruszyć. Wtedy Puszek, lekki jak puch, ostrożnie podjechał do niej i chwycił ją za rękę.

– Spokojnie, Zosiu. Pojedziemy razem, powoli – powiedział łagodnie.

Krok po kroku, ślizg po ślizgu, zbliżali się do brzegu. Lód trzeszczał, ale w końcu bezpiecznie dotarli na ląd, gdzie czekał na nich zaniepokojony Pingo.

– Uff, było blisko – westchnął z ulgą pingwin.

– Dziękuję wam – powiedziała Zosia, przytulając Puszka i Pinga. – I przepraszam, że nie posłuchałam. Teraz wiem, że ostrzeżeń trzeba słuchać nawet podczas najlepszej zabawy.

6Powrót do domu

Po przygodzie na lodzie Zosia i Puszek uznali, że czas wracać. Zosia pamiętała przecież, co obiecała mamie. Pożegnali się z Pingiem i ruszyli w drogę powrotną.

– Puszku, to była najwspanialsza przygoda w moim życiu! – powiedziała Zosia, trzymając króliczka za łapkę.

– Cieszę się, że ci się podobało – odpowiedział Puszek. – Ale pamiętaj, że magia zimy jest wszędzie, nawet w twojej wiosce. Wystarczy tylko umieć ją dostrzec.

Wokół nich znów zawirowały płatki śniegu i nagle Zosia stała przed swoim domem, przy tym samym płocie co rano. W wiosce wciąż trwał ten sam zimowy poranek, a mama właśnie skończyła odśnieżać ganek.

– Zosiu! Kakao gotowe! – zawołała mama. – Dobrze się bawiłaś?

Z domu wyjrzał tata z dwoma parującymi kubkami.

– Mamo, tato, nie uwierzycie! Byłam w magicznej zimowej krainie! – zawołała przejęta Zosia.

I opowiedziała rodzicom o Pani Zimie, o bałwankach, o Yeti i o trzeszczącym lodzie. Rodzice spojrzeli na siebie z uśmiechem, pewni, że to piękna opowieść z wyobraźni ich córki.

– No dobrze, kochanie. A teraz chodź do domu, kakao czeka – powiedział tata.

Zosia odwróciła się, by pożegnać Puszka, ale króliczka już nie było. Zamiast niego na śniegu leżała mała, biała śnieżynka w kształcie króliczka.

Dziewczynka podniosła ją delikatnie i szepnęła:

– Dziękuję, Puszku. Nigdy cię nie zapomnę.

W kuchni Zosia zerknęła na zegar. Wskazówki przesunęły się tylko odrobinę, a kakao w kubku było jeszcze gorące – zupełnie jakby cała wyprawa trwała jedno mrugnięcie. Puszek dotrzymał obietnicy.

Od tego dnia Zosia patrzyła na zimę innymi oczami. Widziała magię w każdym płatku śniegu, w każdym soplu lodu i w każdym zimowym poranku. I nawet kiedy dorosła, nigdy nie przestała wierzyć w magię zimy.

I tak kończy się nasza zimowa bajka o Zosi i jej niezwykłej przygodzie. Pamiętajcie, drogie dzieci, że każda pora roku ma swoją magię i piękno. Wystarczy tylko dobrze się rozejrzeć!