Bajka o wiośnie, która zaspała

1Zaspana Wiosna

Dawno, dawno temu, w magicznej krainie pór roku, mieszkała młoda i roztrzepana Wiosna. Miała długie, zielone włosy ozdobione kolorowymi kwiatami i zawsze nosiła sukienkę z płatków róż. Jej zadaniem było budzić przyrodę do życia po długiej zimie.

Ostatniej nocy przed pierwszym dniem wiosny Wiosna tak długo malowała płatki krokusów i przebierała nasionka, że zupełnie zapomniała o zwykłej porze snu. Kiedy wreszcie położyła się do łóżka, oczy same jej się zamykały i nie nastawiła budzika. Spała i spała, a świat wokół wciąż tkwił w zimowym śnie.

W lesie nadal leżał śnieg. Zaniepokojone zwierzęta zebrały się na naradę pod starym dębem.

– Mrrr… Coś tu nie gra – zamruczał niedźwiedź Borys. – Obudziłem się, bo przyszedł czas na wiosnę, a tu wciąż zimno i biało!

– Racja! – zawołała wiewiórka Orzeszka. – Moje zapasy orzechów już się kończą, a w lesie nie ma jeszcze nic świeżego do jedzenia!

– A ja chcę wreszcie skakać po zielonej trawce, a nie po śniegu! – dodał zając Szaraczek.

Zwierzęta postanowiły wybrać się całą gromadką do pałacu Wiosny i sprawdzić, co się stało.

2Misja budzenia

Gromadka zwierząt dotarła do pałacu Wiosny. Na czele szedł dzięcioł Stukuś, znany z tego, że potrafi narobić najwięcej hałasu w całym lesie.

– Puk, puk! Wiosno, jesteś tam? – zawołał, stukając dziobem w bramę.

Odpowiedziała mu cisza.

– Drzwi są uchylone – zauważyła sowa Mądralińska. – Zajrzyjmy cichutko do środka.

Zwierzęta na paluszkach weszły do pałacu i znalazły Wiosnę śpiącą w łóżku z kwiatowych płatków. Obok łóżka stał budzik, który wcale nie był nastawiony.

– Ojej! Ona śpi! – szepnął motyl Tęczuś.

– No to mamy kłopot – westchnął jeż Kolczasty. – Jak ją obudzić?

Każde ze zwierząt spróbowało swojego sposobu. Stukuś zastukał dziobem w szafkę nocną. Sowa Mądralińska wyrecytowała wiersz o wiośnie. Motyl Tęczuś połaskotał Wiosnę skrzydełkami po nosie, a jeż Kolczasty głośno fukał i tupał tuż przy łóżku.

Ale Wiosna tylko przewróciła się na drugi bok i spała dalej, twardo jak kamień.

3Wiosenny alarm

Zwierzęta zaczęły się martwić, że zima nigdy się nie skończy. Nagle do pałacu wpadł zdyszany królik Kicuś.

– Mam pomysł! – zawołał. – Słyszałem, że Wiosna najbardziej na świecie kocha śpiew ptaków. Co by było, gdybyśmy zaśpiewali jej pod oknem wielkim ptasim chórem?

Wszyscy uznali, że to świetny pomysł. Zwierzęta szybko rozesłały wiadomość do wszystkich ptaków w okolicy i wkrótce pod oknem sypialni Wiosny zebrał się ogromny ptasi chór.

– Uwaga, ptaszki! – zahukała sowa Mądralińska. – Na mój znak śpiewamy najgłośniej, jak potraficie!

Na znak sowy rozległ się najpotężniejszy ptasi koncert, jaki kiedykolwiek słyszano. Słowiki wyśpiewywały najpiękniejsze trele, wrony krakały, ile sił w gardłach, sikorki ćwierkały zawzięcie, a kukułki kukały bez przerwy.

Nagle okno pałacu otworzyło się szeroko i wychyliła się z niego zaspana Wiosna, przecierając oczy.

– Co się dzieje? Skąd ten hałas? – zapytała, ziewając.

4Wiosenne porządki

Gdy Wiosna zobaczyła za oknem śnieg i zrozumiała, że zaspała, bardzo się zawstydziła.

– Ojej! Przepraszam was wszystkich! – zawołała. – Zupełnie zapomniałam o swoich obowiązkach!

– Nic się nie stało – mruknął łagodnie niedźwiedź Borys. – Ale teraz szybko bierz się do pracy!

Wiosna kiwnęła głową, wybiegła z pałacu i od razu zabrała się do działania. Machała swoją magiczną różdżką, a świat wokół zaczął się zmieniać. Śnieg topniał, odsłaniając zieloną trawę. Z ziemi wychylały się pierwsze kwiaty. Drzewa pokryły się pąkami, a potem listkami, a słońce świeciło coraz mocniej i ogrzewało ziemię.

Zwierzęta z radością patrzyły, jak świat budzi się do życia.

– Hurra! – zawołała wiewiórka Orzeszka. – Nareszcie znajdę świeże pączki i nasionka!

– A ja mogę skakać po zielonej trawce! – cieszył się zając Szaraczek.

Wiosna pracowała bez wytchnienia, żeby nadrobić stracony czas. Była zmęczona, ale szczęśliwa, bo widziała radość zwierząt i piękno budzącej się przyrody.

5Wiosenne święto

Gdy Wiosna skończyła pracę, cały świat lśnił kolorami i pachniał świeżością. Zwierzęta były tak szczęśliwe, że postanowiły urządzić wielkie przyjęcie na cześć Wiosny.

– Zróbmy wielkie wiosenne święto! – zaproponował motyl Tęczuś.

– Świetny pomysł! – ucieszył się jeż Kolczasty. – Każdy może przynieść coś pysznego!

I tak zaczęły się przygotowania. Pszczoły przyniosły słodki miód, wiewiórki wyjęły ze spiżarni ostatnie, najsmaczniejsze orzechy, króliki przykicały z młodą sałatą i marchewką, a ptaki udekorowały polanę kolorowymi piórkami.

Gdy wszystko było gotowe, zaczęła się wielka zabawa. Wiosna tańczyła z motylami, niedźwiedzie urządziły konkurs przeciągania liny, a ptaki dały wspaniały koncert.

– Dziękuję wam wszystkim! – powiedziała wzruszona Wiosna. – Myślałam, że będziecie się na mnie gniewać, a wy mi pomogliście.

– Pamiętaj, Wiosno, że zawsze możesz na nas liczyć – odpowiedziała sowa Mądralińska. – Jesteśmy twoimi przyjaciółmi!

6Nowy plan Wiosny

Po wielkim święcie Wiosna zrozumiała, że musi być bardziej odpowiedzialna. Przez całą wiosnę czekało ją mnóstwo pracy, bo każdego ranka trzeba było budzić nowe kwiaty, pąki i owady. Postanowiła więc ułożyć plan, który pomoże jej już nigdy nie zaspać.

– Potrzebuję waszej pomocy, przyjaciele – powiedziała. – Jak mogę się upewnić, że zawsze obudzę się na czas?

– Może ustalimy dyżury? – zaproponowała sowa Mądralińska. – Każdego dnia inne zwierzę będzie cię budzić!

– To świetny pomysł! – ucieszyła się Wiosna.

I tak powstał wiosenny rozkład budzenia. W poniedziałek Wiosnę budzi kogut Piórko swoim głośnym „kukuryku”. We wtorek dzięcioł Stukuś stuka w drzewo pod jej oknem. W środę skowronek Nutka śpiewa poranną piosenkę. W czwartek wiewiórka Orzeszka puka orzeszkiem w szybę. W piątek żaba Kumka głośno kumka. W sobotę niedźwiedź Borys pomrukuje swoim najgrubszym głosem, a w niedzielę motyl Tęczuś delikatnie trzepocze skrzydełkami nad jej poduszką.

Wiosna była zachwycona. Sama też obiecała sobie dwie rzeczy: że każdego wieczoru nastawi budzik i że będzie kłaść się spać o zwykłej porze, zamiast pracować do późnej nocy.

– Dziękuję wam! – zawołała. – Z takimi przyjaciółmi na pewno już nie zaśpię!

Od tego dnia Wiosna zawsze wstawała punktualnie, a przyroda budziła się do życia dokładnie wtedy, kiedy powinna. Zwierzęta były szczęśliwe, a w krainie pór roku zapanował porządek.

Każdy może czasem o czymś zapomnieć, tak jak Wiosna. Ważne, żeby przeprosić, naprawić błąd i zastanowić się, co zrobić, żeby się nie powtórzył. A przyjaciele chętnie w tym pomogą.