Świąteczna bajka o Mikołaju i reniferach na dachu

1Renifery szykują się do drogi

W małej, przytulnej wiosce na dalekiej północy, gdzie śnieg pokrywał wszystko białym puchem, mieszkał Święty Mikołaj ze swoimi reniferami. Zbliżała się Wigilia, a to oznaczało, że nadszedł czas na coroczną podróż dookoła świata, by rozdać prezenty wszystkim dzieciom.

– Ho ho ho! Moje kochane renifery, czas szykować się do drogi! – zawołał Mikołaj.

Renifery wybiegły ze stajni, podskakując radośnie. Najbardziej przejęty był Rudolf, renifer z czerwonym nosem.

– Już nie mogę się doczekać, żeby znowu polecieć! – wołał. – Mój nos świeci jaśniej niż kiedykolwiek!

– Tak, tak, wiemy. Twój nos jest najjaśniejszy – odparł Kometek. – A co z moimi kopytkami? Lśnią tak, że mogłyby służyć za lusterka!

Mikołaj zaśmiał się serdecznie, widząc, jak jego renifery się przekomarzają. Potem zaczął sprawdzać swój ogromny worek z prezentami.

– Zobaczmy… Lalka dla Zosi, samochodzik dla Jasia, książka dla Oli, a tu, na samym wierzchu, mała paczuszka w złotym papierze dla Zuzi z Gwiazdkowa – mruczał pod nosem. – Czy aby na pewno wszystko mamy?

– Mikołaju, a nie zapomniałeś o ciasteczkach dla nas? – zapytała Błyskawica. – Wiesz, że czeka nas długa podróż!

– Ho ho ho! Oczywiście, że nie zapomniałem. Mam dla was specjalne reniferkowe ciasteczka z marchewką! – odpowiedział Mikołaj.

Renifery parsknęły z radości, a Mikołaj rozdał im po ciasteczku. Elfy pomogły zaprząc renifery do sań i ułożyć worek z prezentami. Gdy wszyscy byli gotowi, Mikołaj wsiadł do sań i chwycił lejce.

– No to w drogę, moi przyjaciele! Mamy mnóstwo domów do odwiedzenia! – zawołał.

I tak, przy dźwięku dzwoneczków i radosnym „Ho ho ho!”, sanie wzniosły się w powietrze. Rozpoczęła się magiczna podróż.

2Przygoda na dachu

Mikołaj i jego renifery lecieli nad miastami i wioskami, zostawiając za sobą smugę migoczącego pyłu. Gdy zbliżali się do jednego z domów, Rudolf zauważył coś dziwnego.

– Mikołaju, spójrz! Ten dach błyszczy jak tafla lodu! – zawołał.

– Masz rację, Rudolfie – odpowiedział Mikołaj. – Musimy lądować bardzo ostrożnie.

Gdy sanie dotknęły dachu, od razu zaczęły się ślizgać. Renifery próbowały utrzymać równowagę, ale kopytka rozjeżdżały im się na lodzie.

– Ojej! Czuję się jak na lodowisku! – pisnął Kometek.

– Trzymajcie się mocno! – zawołała Błyskawica.

Sanie przechyliły się na bok, worek z prezentami podskoczył, a Mikołaj złapał się za brodę.

– Ho ho… ojojoj! – wykrzyknął.

Sanie zaczęły zsuwać się w dół dachu, a renifery przebierały kopytkami w miejscu, próbując je zatrzymać. Wtedy Mikołaj wpadł na pomysł.

– Rudolfie! Użyj swojego nosa! – zawołał.

Rudolf skupił się z całych sił, a jego nos rozbłysnął jaśniej niż kiedykolwiek. Bił od niego ciepły blask, który roztopił lód przed saniami. W miękkim śniegu pod spodem kopytka reniferów wreszcie znalazły oparcie.

– Udało się! Stoimy! – ucieszył się Rudolf.

– Rudolfie, twój nos nie tylko świeci, ale też grzeje! Kto by pomyślał? – zdziwił się Kometek.

Mikołaj odetchnął z ulgą i pogłaskał Rudolfa po głowie.

– Dobra robota, mój przyjacielu. Teraz szybko zostawię prezenty i ruszamy dalej.

Ogień w kominku dawno już wygasł, a domownicy smacznie spali. Mikołaj, jak tylko on jeden potrafi, czarodziejskim sposobem prześlizgnął się kominem do salonu, zostawił prezenty pod choinką i tą samą drogą wrócił do sań.

– Pamiętajcie, moi drodzy – powiedział, mocno trzymając się sań. – Zimą dachy są śliskie i niebezpieczne nawet dla magicznych reniferów. Dlatego zawsze bądźcie czujni i trzymajcie się razem!

Renifery kiwnęły głowami, dumne, że poradziły sobie z trudną sytuacją. Po chwili sanie wzniosły się w powietrze i poleciały dalej. Nikt nie zauważył, że coś małego i złotego zsunęło się z dachu prosto w zaspę za domem.

3Zagubiony prezent

Mikołaj i renifery odwiedzali dom za domem. Wszystko szło gładko, aż dotarli do małego miasteczka o nazwie Gwiazdkowo.

– Ho ho ho! Czas na prezenty dla dzieci z Gwiazdkowa! – zawołał Mikołaj.

Sięgnął do worka, ale nagle jego twarz posmutniała.

– O nie! Nie mogę znaleźć prezentu dla małej Zuzi! – jęknął.

– Jak to możliwe, Mikołaju? Zawsze masz wszystkie prezenty! – zdziwił się Kometek.

– Może wypadł, kiedy ślizgaliśmy się po tamtym oblodzonym dachu? – podsunęła Błyskawica.

Mikołaj podrapał się po brodzie.

– Musimy go odnaleźć! Nie zostawimy Zuzi bez prezentu na Święta!

– Wróćmy tam i poszukajmy – zaproponował Rudolf. – Mój nos poświeci nam w drodze.

– Dobry pomysł, Rudolfie! Ale pospieszmy się, noc nie będzie trwała wiecznie! – odpowiedział Mikołaj.

Sanie zawróciły i poleciały z powrotem do domu ze śliskim dachem. Rudolf świecił nosem jak latarnią, a wszyscy wypatrywali w dole zagubionej paczuszki.

– Patrzcie! Coś błyszczy tam w zaspie! – zawołał Kometek.

– Tak, widzę! Złoty papier! To prezent Zuzi! – ucieszyła się Błyskawica.

Mikołaj wylądował na miękkim śniegu za domem, tym razem na ziemi, a nie na dachu. W zaspie rzeczywiście leżała mała paczuszka w złotym papierze.

– Ho ho ho! Znaleźliśmy go! – zawołał Mikołaj. Otrzepał prezent ze śniegu i schował go do kieszeni płaszcza, tuż przy sercu, żeby już nigdzie nie uciekł.

Renifery skakały z radości, ale zaraz spoważniały.

– Mikołaju, czy zdążymy jeszcze rozwieźć wszystkie prezenty? – zapytał Rudolf.

– Musimy spróbować, moi mili! Ale najpierw lecimy do Zuzi!

Gwiazdkowo spało pod grubą pierzyną śniegu. W małym domku z niebieskimi okiennicami Zuzia smacznie spała w swoim łóżeczku, przytulona do pluszowego misia. Mikołaj znów czarodziejskim sposobem wsunął się do środka, na paluszkach położył złotą paczuszkę pod choinką, a obok zostawił karteczkę: „Wesołych Świąt, Zuziu!”.

– Gotowi? To lecimy jak nigdy dotąd! – zawołał Kometek, gdy Mikołaj wrócił do sań.

I sanie z nową energią pomknęły przez niebo, żeby nadrobić stracony czas.

4Świąteczna magia

Mikołaj i renifery pędzili przez nocne niebo. Zostawiali prezenty pod choinkami i wypełniali skarpety słodyczami. Jednak im bliżej było świtu, tym bardziej się martwili, czy zdążą odwiedzić wszystkie domy.

– Moi dzielni przyjaciele, musimy się pospieszyć! Słońce wkrótce wzejdzie! – zawołał Mikołaj.

– Ale zostało jeszcze tyle domów! Czy na pewno zdążymy? – zaniepokoił się Rudolf.

– Jestem taki zmęczony… – westchnął Kometek. – Moje kopytka ledwo się ruszają.

Mikołaj spojrzał na renifery z troską. Wiedział, jak ciężko pracowały przez całą noc. Mocniej chwycił lejce i uśmiechnął się ciepło.

– Moi mili, czy zapomnieliście o magii Świąt? Zamknijcie na chwilę oczy, ja poprowadzę sanie. Pomyślcie o dzieciach, które rano znajdą prezenty. O ich uśmiechach i radosnych okrzykach.

Renifery zamknęły oczy. Wyobraziły sobie Zuzię, która rano rozpakowuje złotą paczuszkę, i nagle poczuły, jak wypełnia je ciepło i nowa siła.

– Czuję się, jakbym mogła oblecieć świat dookoła! – zawołała Błyskawica.

– Ja też! Moje kopytka znowu są pełne energii! – ucieszył się Kometek.

Mikołaj uśmiechnął się szeroko, widząc, jak magia Świąt działa na jego przyjaciół.

– Ho ho ho! Widzicie? To jest prawdziwa magia Świąt! Gotowi na ostatni wyścig ze słońcem?

– Tak jest, Mikołaju! Pokażemy, co potrafimy! – odpowiedział Rudolf.

Sanie pędziły szybciej niż kiedykolwiek. Mikołaj i renifery odwiedzali dom za domem i wszędzie, gdzie się pojawili, zostawiali prezenty i radość.

Gdy dotarli do ostatniego domu, na horyzoncie pojawiły się pierwsze promienie słońca.

– Udało się! Odwiedziliśmy wszystkie domy! – zawołał Mikołaj.

Renifery radośnie podskoczyły w powietrzu, dumne z tego, co osiągnęły.

– Czy to znaczy, że możemy już wracać do domu? – zapytał Rudolf.

– Tak, moi dzielni przyjaciele. Zasłużyliście na odpoczynek!

I tak, z sercami pełnymi radości, Mikołaj i renifery skierowali się w stronę Bieguna Północnego.

5Powrót do domu

Słońce powoli wznosiło się nad horyzontem, gdy Mikołaj i renifery zbliżali się do swojego domu na Biegunie Północnym. Wszyscy byli zmęczeni, ale szczęśliwi.

– Ho ho ho! Widzę już nasz dom! – zawołał Mikołaj.

– Nareszcie! Nie mogę się doczekać, żeby odpocząć w ciepłej stajni – westchnął Rudolf.

– A ja marzę o misce świeżej, chrupiącej marchwi! – dodał Kometek.

Gdy wylądowali, czekała na nich niespodzianka. Przed domem stała Pani Mikołajowa, a wokół niej wszystkie elfy.

– Witajcie w domu, kochani! Jak minęła podróż? – zawołała Pani Mikołajowa.

– Była pełna przygód, moja droga! – odpowiedział Mikołaj. – Mieliśmy śliski dach, zgubiony prezent i wyścig ze słońcem!

Elfy podbiegły do reniferów, głaskały je i gratulowały udanej wyprawy.

– Jesteście prawdziwymi bohaterami! – zawołał Główny Elf. – Przygotowaliśmy dla was ucztę!

– Uczta? A będą marchewkowe ciasteczka? – zapytała Błyskawica, a oczy aż jej zabłysły.

– Oczywiście! I nie tylko! – zaśmiał się Główny Elf.

Wszyscy poszli do wielkiej sali, gdzie czekał stół pełen pyszności: marchewkowe ciasteczka, świeże siano z miętą, reniferkowe przysmaki i oczywiście ulubione pierniczki Mikołaja.

Podczas uczty Mikołaj i renifery opowiadali o przygodach tej nocy. Elfy słuchały z wypiekami na twarzach, a Pani Mikołajowa kręciła głową z niedowierzaniem.

– Moi wy bohaterowie! Zawsze wiedziałam, że dacie sobie radę! – powiedziała, ściskając Mikołaja i po kolei głaszcząc renifery.

Po uczcie Mikołaj wstał i podniósł kubek.

– Moi drodzy, dziękuję wam wszystkim za ciężką pracę. Bez was Święta nie byłyby możliwe. A teraz czas na zasłużony odpoczynek!

Renifery poszły do ciepłej stajni, elfy do swoich domków, a Mikołaj i Pani Mikołajowa do przytulnej sypialni. Kładąc się do łóżka, Mikołaj uśmiechnął się, myśląc o dzieciach na całym świecie, które właśnie budziły się i znajdowały swoje prezenty. Myślał też o Zuzi i jej złotej paczuszce.

– Wesołych Świąt wszystkim i do zobaczenia za rok – szepnął i zasnął.

6Magia trwa

Minęło kilka dni od świątecznej podróży. Na Biegunie Północnym panował spokój, ale magia Świąt wciąż unosiła się w powietrzu.

Pewnego popołudnia, gdy Mikołaj odpoczywał w ulubionym fotelu z kubkiem herbaty, usłyszał pukanie do drzwi.

– Proszę wejść! – zawołał.

Do pokoju weszły renifery, z Rudolfem na czele.

– Mikołaju, chcemy ci coś pokazać! – powiedział Rudolf.

– Ho ho ho! A co takiego, moi mili?

Renifery rozstąpiły się, a za nimi pojawił się Główny Elf z ogromnym workiem listów.

– Mikołaju, przyszły tysiące listów od dzieci z całego świata! – zawołał. – Wszystkie dziękują za prezenty i opowiadają, jak szczęśliwe były w świąteczny poranek!

Oczy Mikołaja zaszkliły się łzami radości. W listach były rysunki szczęśliwych rodzin, opowieści o prezentach i mnóstwo podziękowań. Na samym wierzchu leżał list ozdobiony złotą gwiazdką. Ktoś napisał w nim krzywymi literkami: „Dziękuję za prezent, Mikołaju! Zuzia z Gwiazdkowa”.

– Ho ho ho! To najwspanialszy prezent, jaki mogliśmy dostać! – powiedział wzruszony Mikołaj.

– Czy to znaczy, że nasza ciężka praca się opłaciła? – zapytał Kometek.

– Oczywiście, mój drogi! Właśnie dla takich chwil to wszystko robimy!

Renifery spojrzały po sobie z dumą, a nos Rudolfa zaświecił jasnym, ciepłym światłem.

– Mikołaju, czy możemy już zacząć planować następne Święta? – zapytała Błyskawica.

Mikołaj zaśmiał się serdecznie i pogłaskał każdego renifera po głowie.

– Oczywiście, że możemy! Ale najpierw… kto ma ochotę na gorącą czekoladę i ciasteczka?

Wszyscy ochoczo pokiwali głowami, a Pani Mikołajowa, jakby czytała im w myślach, weszła do pokoju z tacą pełną parujących kubków i świeżo upieczonych ciasteczek.

Siedząc razem i czytając listy od dzieci, Mikołaj, renifery i elfy wiedzieli już na pewno, że prawdziwa magia Świąt tkwi nie tylko w prezentach, ale przede wszystkim w radości, którą dzielimy się z innymi.