Bajka o Mikołaju - Zagubiony prezent dla niedźwiedzia polarnego

1Świąteczne przygotowania

W odległej krainie, gdzie śnieg pokrywa ziemię przez cały rok, a zorza polarna tańczy na niebie, mieszkał Święty Mikołaj. Jego warsztat był pełen elfów pracujących nad prezentami dla dzieci z całego świata. Zbliżała się Wigilia, a atmosfera w warsztacie była gorączkowa.

– Hej, Gwiazdko! Czy wszystkie prezenty są już gotowe? – zapytał Mikołaj, przeglądając długą listę życzeń.

– Prawie, Święty Mikołaju! – odpowiedziała elfka Gwiazdka, niosąc stos kolorowych paczek. – Zostało nam tylko kilka specjalnych zamówień.

– Świetnie! – ucieszył się Mikołaj. – A co z prezentem dla niedźwiedzia polarnego? Pamiętasz, że w tym roku poprosił o coś wyjątkowego?

Gwiazdka zamarła w miejscu i zrobiła wielkie oczy.

– O nie! – wykrzyknęła. – Zupełnie zapomnieliśmy o prezencie dla niedźwiedzia!

Mikołaj podrapał się po brodzie, zastanawiając się, co teraz zrobić. Niedźwiedź polarny był jego starym przyjacielem i nie mógł go zawieść.

– Musimy szybko coś wymyślić – powiedział Mikołaj. – Zbierzmy wszystkie elfy i zastanówmy się, jaki prezent moglibyśmy przygotować w tak krótkim czasie.

Elfy zebrały się wokół Mikołaja, a ich małe główki pełne były pomysłów. Każdy chciał pomóc w przygotowaniu wyjątkowego prezentu dla niedźwiedzia polarnego.

– A może zrobimy mu ciepły szalik? – zaproponował elf Pierniczek.

– Niedźwiedź polarny ma już grube futro, nie potrzebuje szalika – odpowiedział Mikołaj z uśmiechem.

– To może wielką rybę z czekolady? – zasugerowała elfka Jemiołka.

– Ciekawy pomysł, ale niedźwiedź woli prawdziwe ryby – odparł Mikołaj, kręcąc głową.

Nagle najmniejszy z elfów, Sopelek, podskoczył z radości.

– Już wiem! – zawołał. – Zróbmy dla niedźwiedzia magiczne okulary, które pozwolą mu zobaczyć zorzę polarną w pełnych kolorach!

Mikołaj klasnął w dłonie z entuzjazmem. – To genialny pomysł, Sopelku! Nasz przyjaciel widzi zorzę tylko jako blade, srebrzyste smugi, a zawsze marzył o tym, by zobaczyć ją w pełnej krasie.

Elfy natychmiast zabrały się do pracy. Jedne przygotowywały specjalne szkła, inne tworzyły magiczną ramkę, a jeszcze inne dekorowały pudełko na prezent. Pracowały szybko i sprawnie, bo wiedziały, że czasu jest coraz mniej.

2Wyprawa na biegun

Gdy magiczne okulary były już gotowe, Mikołaj spakował je do pięknie ozdobionego pudełka i umieścił w swoim worku z prezentami. Nadszedł czas, by wyruszyć w drogę i dostarczyć prezenty dzieciom na całym świecie.

– Moje kochane renifery, do sań! – zawołał Mikołaj. – Czas ruszać w drogę!

Renifery ustawiły się przed saniami, a Rudolf, ze swoim czerwonym nosem, stanął na czele. Mikołaj wsiadł do sań, sprawdził jeszcze raz swój worek z prezentami i machnął ręką na pożegnanie elfom.

– Do zobaczenia za kilka godzin! – krzyknął, gdy sanie uniosły się w powietrze.

Podróż przebiegała sprawnie. Mikołaj odwiedzał dom za domem, zostawiając prezenty pod choinkami i wypełniając skarpety słodyczami. Jednak cały czas myślał o prezencie dla niedźwiedzia polarnego.

– Muszę pamiętać, żeby odwiedzić go na samym końcu – mruczał do siebie Mikołaj.

Gdy ostatni prezent dla dzieci został dostarczony, Mikołaj skierował sanie w stronę bieguna północnego, gdzie mieszkał jego przyjaciel niedźwiedź. Noc była wyjątkowo ciemna, a śnieg padał coraz gęściej.

– Rudolfie, prowadź nas ostrożnie! – zawołał Mikołaj, mocniej ściskając lejce.

Nagle silny podmuch wiatru zachwiał saniami. Mikołaj próbował utrzymać równowagę, ale jego worek z prezentami przechylił się niebezpiecznie. W tym momencie pudełko z okularami dla niedźwiedzia wyślizgnęło się i spadło w dół.

– O nie! – krzyknął Mikołaj. – Zatrzymajcie sanie!

Renifery posłusznie wylądowały na śniegu. Mikołaj wyskoczył z sań i rozejrzał się dookoła. Wszędzie był tylko biały śnieg i ciemność.

– Musimy znaleźć ten prezent – powiedział do reniferów. – Nie możemy zawieść niedźwiedzia.

Rudolf podszedł do Mikołaja i trącił go nosem.

– Masz rację, Rudolfie – powiedział Mikołaj, głaszcząc renifera po głowie. – Twój świecący nos może nam pomóc w poszukiwaniach.

I tak rozpoczęły się poszukiwania zagubionego prezentu. Mikołaj i renifery przeszukiwali każdy zaśnieżony pagórek, każdą zaspę. Czas mijał, a oni wciąż nie mogli znaleźć pudełka z okularami.

3Nieoczekiwana pomoc

Gdy Mikołaj i renifery przeszukiwali okolicę, z oddali dobiegł ich dziwny dźwięk. Brzmiało to jak mieszanka chichotu i szczekania. Mikołaj zatrzymał się i nasłuchiwał uważnie.

– Co to może być? – zapytał, rozglądając się dookoła.

Nagle zza śnieżnej zaspy wyłoniły się trzy małe postacie. Były to arktyczne liski, których białe futerka idealnie wtapiały się w otoczenie.

– Witaj, Święty Mikołaju! – zawołał największy z lisków. – Co sprowadza cię w nasze strony o tej porze?

Mikołaj westchnął z ulgą na widok przyjaznych stworzeń.

– Witajcie, moi mali przyjaciele – odpowiedział. – Mam kłopot. Zgubiłem bardzo ważny prezent dla niedźwiedzia polarnego. Czy nie widzieliście może kolorowego pudełka spadającego z nieba?

Liski spojrzały po sobie, a potem najmniejsza z nich, mała liska, podskoczyła z radością.

– Widziałam coś takiego! – pisnęła. – Spadło niedaleko naszej nory!

– Naprawdę? – Mikołaj nie mógł ukryć swojego entuzjazmu. – Możecie mi pokazać to miejsce?

– Oczywiście! – odpowiedziały chórem liski. – Chodź za nami!

I tak Mikołaj, renifery i trzy arktyczne liski wyruszyli na poszukiwania zagubionego prezentu. Liski prowadziły ich przez zaśnieżone pagórki i lodowe formacje, opowiadając po drodze o życiu na biegunie.

– A tutaj często widujemy zorzę polarną – powiedział średni lisek, wskazując na niebo. – Jest przepiękna!

– Właśnie dlatego ten prezent jest tak ważny – wyjaśnił Mikołaj. – To magiczne okulary, które pozwolą niedźwiedziowi zobaczyć zorzę w pełnych kolorach.

– Och, to musi być wspaniały prezent! – zachwyciły się liski.

Po kilku minutach marszu dotarli do małego wzniesienia. Najmniejsza liska podbiegła do przodu i zaczęła kopać w śniegu.

– Tutaj! – zawołała. – Widziałam, jak spadło w to miejsce!

Mikołaj i renifery również zaczęli odgarniać śnieg. Po chwili ich oczom ukazało się kolorowe pudełko.

– Znaleźliśmy je! – wykrzyknął Mikołaj z radością, podnosząc prezent. – Dziękuję wam, moi mali przyjaciele. Bez was nigdy byśmy go nie odnaleźli.

Liski były bardzo dumne z siebie. Pomoc Świętemu Mikołajowi była dla nich wielkim zaszczytem.

– Czy możemy zobaczyć te magiczne okulary? – zapytał nieśmiało największy lisek.

Mikołaj uśmiechnął się ciepło i otworzył pudełko. Wewnątrz znajdowały się piękne, mieniące się wszystkimi kolorami okulary. Liski patrzyły na nie z zachwytem.

– Są przepiękne! – westchnęły zgodnie.

– Tak, są wyjątkowe – potwierdził Mikołaj. – A teraz musimy szybko dostarczyć je niedźwiedziowi. Czy chcecie nam towarzyszyć?

Liski z radością przyjęły zaproszenie i wskoczyły do worka Mikołaja. Sanie znów wzbiły się w powietrze i pomknęły w stronę domu niedźwiedzia polarnego.

4Spotkanie z niedźwiedziem

Mikołaj, renifery i trzy arktyczne liski dotarli wreszcie do domu niedźwiedzia polarnego. Była to duża, lodowa jaskinia, ozdobiona pięknymi soplami, które lśniły w blasku zorzy.

– Jesteśmy na miejscu – powiedział Mikołaj, zeskakując z sań. – Mam nadzieję, że niedźwiedź jeszcze nie śpi.

Podszedł do wejścia jaskini i delikatnie zapukał. Po chwili usłyszeli ciężkie kroki, a z wnętrza wyszedł ogromny, biały niedźwiedź polarny.

– Ho, ho, ho! Wesołych Świąt, przyjacielu! – zawołał Mikołaj.

Niedźwiedź najpierw osłupiał, a potem cały się rozpromienił.

– Mikołaju! – ryknął radośnie niedźwiedź, przytulając swojego starego przyjaciela. – Jakaż to niespodzianka! Myślałem, że w tę noc jesteś zbyt zajęty, by mnie odwiedzić.

– Dla przyjaciół zawsze znajdę czas – odpowiedział Mikołaj, klepiąc niedźwiedzia po plecach. – Zwłaszcza gdy mam dla nich specjalny prezent.

Niedźwiedź spojrzał z zaciekawieniem na kolorowe pudełko w rękach Mikołaja.

– Prezent? Dla mnie? – zapytał z niedowierzaniem.

– Oczywiście! – potwierdził Mikołaj. – Ale zanim ci go wręczę, chciałbym ci przedstawić nowych przyjaciół, którzy pomogli mi go odnaleźć.

Mikołaj wskazał na trzy arktyczne liski, które nieśmiało wychyliły się zza jego nóg.

– Witajcie, mali przyjaciele – powiedział łagodnie niedźwiedź, pochylając się, by lepiej im się przyjrzeć.

Liski, początkowo przestraszone ogromnym niedźwiedziem, szybko przekonały się o jego łagodności i zaczęły wesoło skakać wokół niego.

– A teraz – powiedział Mikołaj, podając niedźwiedziowi pudełko – czas na twój prezent.

Niedźwiedź ostrożnie otworzył pudełko i wyjął z niego magiczne okulary.

– Co to takiego? – zapytał, obracając je w łapach.

– To specjalne okulary, które pozwolą ci zobaczyć zorzę polarną w pełnych kolorach – wyjaśnił Mikołaj. – Wiem, jak bardzo zawsze chciałeś ją podziwiać w całej jej krasie.

Niedźwiedź był tak wzruszony, że nie mógł wydobyć z siebie słowa. W jego oczach pojawiły się łzy szczęścia.

– Dziękuję, przyjacielu – powiedział w końcu, przytulając Mikołaja. – To najwspanialszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałem.

– No to na co czekamy? – zawołał Mikołaj. – Załóż je i zobaczmy, czy zorza już się pojawiła!

Niedźwiedź nałożył okulary i spojrzał w niebo. Jego oczy rozszerzyły się ze zdumienia, a na pyszczku pojawił się wyraz zachwytu.

– To... to niesamowite! – wykrzyknął. – Nigdy nie widziałem czegoś tak pięknego!

Wszyscy spojrzeli w niebo, gdzie tańczyła zorza polarna. Dla niedźwiedzia była ona teraz pełna kolorów i odcieni, których nigdy wcześniej nie widział.

5Świąteczna uczta

Niedźwiedź polarny był tak szczęśliwy z otrzymanego prezentu, że postanowił urządzić małe przyjęcie dla swoich nowych i starych przyjaciół. Zaprosił wszystkich do swojej jaskini, gdzie przygotował prawdziwą świąteczną ucztę.

– Wejdźcie, proszę! – zawołał niedźwiedź, zapraszając ich gestem wielkiej łapy. – Mam nadzieję, że jesteście głodni!

Mikołaj, renifery i liski weszli do jaskini, która okazała się przytulnym i ciepłym miejscem. W rogu stała mała choinka ozdobiona lodowymi soplami i kolorowymi kamykami, które niedźwiedź zbierał przez cały rok.

– Ale tu pięknie! – zachwycił się Mikołaj, rozglądając się dookoła.

Na środku jaskini stał duży stół, a na nim różne przysmaki: świeże ryby, jagody, miód i nawet kilka ciasteczek, które niedźwiedź musiał gdzieś zdobyć.

– Proszę, częstujcie się – powiedział niedźwiedź, wskazując na stół. – To moje podziękowanie za waszą dobroć i przyjaźń.

Wszyscy zasiedli do stołu i zaczęli się raczyć pysznościami. Renifery chrupały jagody, liski zajadały się rybami, a Mikołaj nie mógł się oprzeć ciasteczkom.

– Mmm, te ciastka są wyśmienite! – powiedział Mikołaj, biorąc kolejne. – Skąd je masz, przyjacielu?

Niedźwiedź uśmiechnął się tajemniczo. – To sekret, Mikołaju. Może kiedyś ci zdradzę.

Podczas uczty wszyscy opowiadali różne historie. Mikołaj mówił o swoich przygodach podczas dostarczania prezentów, renifery chwaliły się swoimi umiejętnościami latania, a liski opowiadały o życiu na biegunie północnym.

– A ty, niedźwiedziu? – zapytała najmniejsza liska. – Jakie masz plany na przyszły rok?

Niedźwiedź zamyślił się na chwilę, po czym odpowiedział:

– Chciałbym zobaczyć więcej świata. Może wyruszę w podróż, żeby zobaczyć inne miejsca i poznać nowych przyjaciół.

– To wspaniały pomysł! – zawołał Mikołaj. – Jeśli chcesz, mogę cię zabrać na małą wycieczkę moimi saniami.

Niedźwiedziowi aż zabłysły oczy. – Naprawdę? To byłoby cudowne!

– Oczywiście! – potwierdził Mikołaj. – Przyjaciołom zawsze trzeba pomagać w spełnianiu marzeń.

Wszyscy zgodzili się, że to doskonały pomysł, i zaczęli planować przyszłą podróż niedźwiedzia.

Gdy uczta dobiegła końca, a wszyscy byli syci i zadowoleni, Mikołaj spojrzał na swój magiczny zegarek.

– Och, już tak późno! – zawołał. – Muszę wracać do domu, elfy pewnie się o mnie martwią.

Niedźwiedź odprowadził wszystkich do wyjścia z jaskini. Noc była jasna, a na niebie wciąż tańczyła zorza polarna.

– Dziękuję wam wszystkim za tę wspaniałą noc – powiedział niedźwiedź, przytulając każdego z osobna. – To były najlepsze święta w moim życiu.

– Dla nas również, przyjacielu – odpowiedział Mikołaj, wsiadając do sań. – Do zobaczenia wkrótce!

I tak Mikołaj, renifery i liski pożegnali się z niedźwiedziem i ruszyli w drogę powrotną, pozostawiając za sobą szczęśliwego niedźwiedzia, który jeszcze długo stał przed jaskinią, podziwiając przez swoje nowe okulary piękno zorzy polarnej.

6Powrót do domu

Mikołaj, renifery i trzy arktyczne liski lecieli przez rozgwieżdżone niebo, wracając do warsztatu Świętego Mikołaja. Wszyscy byli zmęczeni, ale szczęśliwi po wspaniałej nocy spędzonej z niedźwiedziem polarnym.

– To była naprawdę wyjątkowa Wigilia – powiedział Mikołaj, głaszcząc Rudolfa po głowie. – Cieszę się, że mogliśmy sprawić radość naszemu przyjacielowi niedźwiedziowi.

– A my cieszymy się, że mogliśmy pomóc! – pisnęły liski, które siedziały wygodnie w worku Mikołaja.

Gdy zbliżali się do warsztatu, Mikołaj zauważył, że wszystkie światła są zapalone, a przed budynkiem czeka na niego grupa elfów.

– Wygląda na to, że mamy komitet powitalny – zaśmiał się Mikołaj.

Sanie wylądowały łagodnie przed warsztatem, a elfy natychmiast otoczyły Mikołaja, zasypując go pytaniami.

– Święty Mikołaju, tak się martwiliśmy! – zawołała Gwiazdka. – Czy wszystko w porządku? Czy udało ci się dostarczyć prezent niedźwiedziowi?

Mikołaj uśmiechnął się szeroko. – Spokojnie, moi mali przyjaciele. Wszystko poszło doskonale, choć mieliśmy małą przygodę po drodze.

I tak Mikołaj opowiedział elfom o zagubionym prezencie, o pomocy arktycznych lisków i o radości niedźwiedzia, gdy otrzymał magiczne okulary.

– A teraz – powiedział Mikołaj, sięgając do worka – chciałbym wam przedstawić nowych przyjaciół.

Z worka wyskoczyły trzy arktyczne liski, wzbudzając zachwyt wśród elfów.

– Jakie są śliczne! – zawołały elfy, głaszcząc puszyste, białe futerka lisków.

– Liski pomogły nam znaleźć zagubiony prezent – wyjaśnił Mikołaj. – Zaprosiłem je, żeby spędziły z nami kilka dni.

Elfy były zachwycone nowymi gośćmi i natychmiast zabrały się za przygotowywanie dla nich wygodnego miejsca do spania.

Mikołaj patrzył z uśmiechem, jak w jego warsztacie przybywa przyjaciół.

– No dobrze, moi drodzy – powiedział w końcu Mikołaj, ziewając. – Czas na odpoczynek. Mieliśmy wszyscy długą i pełną przygód noc.

Elfy, renifery i liski zgodziły się z Mikołajem. Wszyscy byli zmęczeni, ale szczęśliwi.

Zanim Mikołaj udał się na spoczynek, wyjrzał jeszcze przez okno. Na niebie wciąż tańczyła zorza polarna, przypominając mu o radości niedźwiedzia polarnego.

– To były naprawdę magiczne święta – szepnął do siebie Mikołaj, zamykając oczy i zasypiając z uśmiechem na twarzy.

I tak kończy się opowieść o Mikołaju i zagubionym prezencie dla niedźwiedzia polarnego.