Bajka o smokach hodujących kwiaty

1Niezwykłe odkrycie

Dawno, dawno temu, w odległej krainie zwanej Smokolandią, żyły sobie smoki. Nie były to jednak zwyczajne smoki, jakie znamy z innych bajek. Te smoki miały niezwykłą pasję – uwielbiały hodować kwiaty! Każdy smok miał swój ogródek, a cała kraina pachniała różami, maciejką i lawendą.

Pewnego dnia mały smok o imieniu Pufek spacerował po łące, gdy nagle potknął się o coś twardego.

– Auć! Co to było? – zawołał, pocierając łapkę.

Pufek nachylił się i zobaczył małe, brązowe ziarenko wystające z ziemi. Zaciekawiony, delikatnie je wykopał i przyjrzał mu się uważnie.

– Hm, ciekawe, co to może być? – zastanawiał się głośno.

W tym momencie nadleciała jego przyjaciółka, smoczyca Iskierka.

– Cześć, Pufku! Co tam masz? – zapytała z ciekawością.

– Nie wiem, znalazłem to w ziemi – odpowiedział Pufek z nadzieją w głosie. – Myślisz, że to może być nasionko jakiegoś kwiatu?

Iskierka przyjrzała się ziarenku i pokiwała głową.

– Możliwe! – powiedziała. – Może powinniśmy je zasadzić i zobaczyć, co z niego wyrośnie?

– Świetny pomysł! – Pufek podskoczył z radości. – Chodźmy do mojego ogródka!

I tak dwa małe smoki poleciały do ogródka Pufka, gdzie starannie zasadziły tajemnicze nasionko.

2Niecierpliwy Pufek

Mijały dni, a Pufek i Iskierka codziennie odwiedzali miejsce, gdzie zasadzili nasionko. Podlewali je, rozmawiali z nim, a nawet śpiewali mu smocze kołysanki.

– Kiedy wreszcie coś wyrośnie? – jęknął Pufek po tygodniu czekania.

– Cierpliwości, przyjacielu – odpowiedziała Iskierka. – Nasionko musi najpierw wypuścić korzonki i napić się porannej rosy. Na to, co najpiękniejsze, trzeba poczekać.

Ale Pufek był niecierpliwy. Pewnego dnia postanowił przyspieszyć wzrost rośliny.

– Mam pomysł! – zawołał. – Chuchnę na nią moim ciepłym smoczym oddechem. Może wtedy szybciej urośnie!

Zanim Iskierka zdążyła go powstrzymać, Pufek dmuchnął ciepłym powietrzem na miejsce, gdzie zasadzili nasionko.

– Pufku, nie! – krzyknęła Iskierka, ale było już za późno.

Ziemia zaczęła drżeć, a z miejsca, gdzie leżało nasionko, wystrzelił w górę ogromny pęd. Rósł i rósł, aż sięgnął chmur!

Pufek i Iskierka patrzyli z otwartymi pyszczkami, jak wielka roślina kołysze się na wietrze.

– Ojej… – szepnął Pufek, czerwieniąc się ze wstydu.

Iskierka pokręciła głową.

– Widzisz, co się dzieje, kiedy brakuje nam cierpliwości? – powiedziała. – Ta roślina wyrosła w jedną chwilę i nie zdążyła nabrać sił. Nie wiadomo, co teraz z nią będzie.

– Przepraszam, Iskierko – powiedział cicho Pufek i spuścił głowę. – Miałaś rację, powinienem był poczekać.

3Śpiewający kwiat

Olbrzymia roślina szybko stała się sensacją w całej Smokolandii. Smoki z bliska i z daleka przylatywały, żeby ją zobaczyć.

– Co to za dziwny kwiat? – pytały jedne.

– Czy to magiczna fasola? – zastanawiały się inne.

Pufek i Iskierka nie wiedzieli, co odpowiedzieć. Byli tak samo zdziwieni jak wszyscy.

Pewnego dnia, gdy siedzieli pod ogromną łodygą, usłyszeli dziwny dźwięk dobiegający z góry.

– Czy to… śpiew? – zapytała Iskierka, marszcząc czoło.

– Tak! – przytaknął Pufek. – To najpiękniejsza melodia, jaką kiedykolwiek słyszałem!

Zaciekawieni, rozłożyli skrzydła i polecieli w górę wzdłuż zielonej łodygi, aż do samych chmur. Kiedy dotarli na szczyt, ich oczom ukazał się niezwykły widok.

Na czubku łodygi rósł ogromny, tęczowy kwiat. Ale nie był to zwykły kwiat – miał uśmiechniętą buzię i… śpiewał!

– Witajcie, mali przyjaciele! – zaśpiewał kwiat melodyjnym głosem. – Jestem Śpiewający Kwiat Tęczowy. Dziękuję, że mnie wyhodowaliście!

– Och! Nigdy nie widzieliśmy czegoś takiego! – zawołali jednocześnie zachwyceni Pufek i Iskierka.

Kwiat zaśmiał się dźwięcznie.

– Jestem jedyny w swoim rodzaju – powiedział. – Moje pieśni mają moc uszczęśliwiania wszystkich, którzy je słyszą.

I rzeczywiście, kiedy kwiat zaczął śpiewać, wszystkie smoki w Smokolandii poczuły się szczęśliwsze i radośniejsze.

4Kwiat traci głos

Przez kilka tygodni wszystko było cudowne. Śpiewający Kwiat Tęczowy codziennie umilał smokom życie swoimi pięknymi pieśniami. Jednak pewnego dnia stało się coś nieoczekiwanego.

Pufek i Iskierka, jak zwykle, przylecieli odwiedzić swojego kwiatowego przyjaciela, ale zastali go smutnego i milczącego.

– Co się stało, Śpiewający Kwiecie? – zapytała zaniepokojona Iskierka.

Kwiat westchnął ciężko.

– Straciłem głos – wyszeptał. – Nie mogę już śpiewać!

Pufek i Iskierka spojrzeli na siebie przerażeni.

– Ale jak to się stało? – zapytał Pufek.

– Nie wiem – odpowiedział kwiat szeptem. – Wyrosłem tak szybko, że chyba nie zdążyłem nabrać sił. Dziś rano obudziłem się i nie mogłem wydobyć z siebie żadnego dźwięku.

Pufkowi zrobiło się bardzo smutno. Przypomniał sobie, jak dmuchnął na nasionko, żeby rosło szybciej.

– To przez mój pośpiech – powiedział cicho. – Ale ja to naprawię.

Wieść o niemym Śpiewającym Kwiecie szybko rozeszła się po całej Smokolandii. Smoki były zasmucone i zaniepokojone.

– Co teraz zrobimy? – pytały jedne drugie. – Bez pieśni kwiatu nasze dni znów będą szare i smutne!

Pufek i Iskierka postanowili wyruszyć w podróż, żeby znaleźć lekarstwo dla swojego przyjaciela.

– Nie martw się, Śpiewający Kwiecie – powiedział Pufek. – Znajdziemy sposób, żeby przywrócić ci głos!

I tak dwa małe smoki wyruszyły w nieznane, gotowe stawić czoła każdemu wyzwaniu, byle tylko pomóc przyjacielowi.

5Wyprawa po Kryształową Rosę

Pufek i Iskierka lecieli przez wiele dni i nocy, pytając o radę każde napotkane stworzenie. Odwiedzili mądre sowy w Lesie Szeptów, rozmawiali z gadającymi rybami w Jeziorze Echa, a nawet polecieli na Górę Mędrców, żeby spotkać się ze starym, mądrym smokiem.

Wszędzie słyszeli tę samą odpowiedź: „Tylko Kryształowa Rosa z Doliny Tęczy może przywrócić głos Śpiewającemu Kwiatowi”.

Stary smok dał im na drogę małą szklaną fiolkę.

– Rosa pojawia się na płatkach tylko o świcie – powiedział. – Nie da się jej pośpieszyć. Trzeba na nią cierpliwie poczekać.

– A gdzie jest ta Dolina Tęczy? – zapytał Pufek, przestępując niecierpliwie z łapki na łapkę.

– Za Wielkim Kanionem, za Pustynią Złudzeń i za Lodową Krainą – odpowiedział stary smok.

– To będzie długa podróż… – westchnął Pufek.

I rzeczywiście, była to najtrudniejsza przygoda w ich życiu. W Wielkim Kanionie echo ich własnych głosów tak odbijało się od skał, że ledwie odnaleźli drogę. Na Pustyni Złudzeń rozgrzany piasek z daleka udawał wodę, a wiatr sypał im ziarenkami w oczy. W Lodowej Krainie drżeli z zimna i ogrzewali się nawzajem ciepłym oddechem.

Ale w końcu, po wielu trudach, dotarli do Doliny Tęczy. Była piękniejsza, niż mogli sobie wyobrazić – pełna kolorowych kwiatów i kryształowych strumieni. Był jednak wieczór i na płatkach nie lśniła ani jedna kropelka.

Dawniej Pufek pewnie by się zdenerwował. Tym razem jednak usiadł spokojnie obok Iskierki i otulił się skrzydłami.

– Poczekamy do rana – powiedział. – Na to, co ważne, warto poczekać.

Przez całą noc oglądali gwiazdy. A kiedy wzeszło słońce, na płatkach kwiatów zabłysły maleńkie, kryształowe kropelki.

– Spójrz, Pufku! – zawołała Iskierka. – To Kryształowa Rosa!

Ostrożnie, kropelka po kropelce, zebrali rosę do fiolki od starego smoka.

– Udało nam się! – zawołał Pufek, przytulając Iskierkę. – Teraz możemy wrócić i pomóc Śpiewającemu Kwiatowi!

6Powrót bohaterów

Droga powrotna też była długa, ale Pufek i Iskierka byli pełni nadziei i sił. Kiedy wreszcie dotarli do Smokolandii, wszystkie smoki przywitały ich jak bohaterów.

– Wrócili! – wołały smoki. – I mają lekarstwo dla Śpiewającego Kwiatu!

Pufek i Iskierka szybko polecieli na szczyt olbrzymiej łodygi, gdzie czekał na nich smutny Śpiewający Kwiat.

– Przynieśliśmy ci coś wyjątkowego – powiedziała Iskierka, pokazując fiolkę z Kryształową Rosą.

Ostrożnie wylali kilka kropel na płatki kwiatu. Przez chwilę nic się nie działo, ale nagle Śpiewający Kwiat zaczął lśnić wszystkimi kolorami tęczy!

– Czuję… czuję, że mój głos wraca! – szepnął kwiat, a jego głos z każdym słowem stawał się coraz silniejszy.

Po chwili, ku radości wszystkich smoków, Śpiewający Kwiat Tęczowy zaczął śpiewać najpiękniejszą pieśń, jaką kiedykolwiek słyszano w Smokolandii. Była to pieśń o przyjaźni, o odwadze i o tym, żeby nigdy się nie poddawać.

Wszystkie smoki tańczyły i śpiewały razem z kwiatem, a Pufek i Iskierka patrzyli na to z dumą i radością.

– Dziękuję wam, moi mali bohaterowie – powiedział Śpiewający Kwiat, kiedy skończył śpiewać. – Wasza przyjaźń i odwaga przywróciły mi głos, a całej Smokolandii radość. Mam dla was prezent.

Z jego płatków posypały się drobne, tęczowe nasionka. Każdy smok w krainie dostał jedno do swojego ogródka.

– Tym razem nie będę na nie dmuchał – zaśmiał się Pufek. – Poczekam, aż wyrośnie samo.

I rzeczywiście, czekał cierpliwie. Podlewał nasionko, śpiewał mu kołysanki i każdego ranka witał je uśmiechem. A wiosną w ogródkach wszystkich smoków zakwitły małe, tęczowe kwiatki, które cichutko nuciły piosenki Śpiewającego Kwiatu.

Od tego dnia w Smokolandii znów rozbrzmiewa piękny śpiew, który przypomina wszystkim o sile przyjaźni, odwagi i cierpliwości.

I tak kończy się nasza bajka o smokach hodujących kwiaty. Pamiętajcie, drogie dzieci, że każdy z nas może być bohaterem, jeśli ma dobre serce i jest gotów pomagać innym. A może i wy macie w sobie coś z małego smoka ogrodnika?