1Poznajemy Reksia
W małym miasteczku, otoczonym zielonymi łąkami i gęstymi lasami, mieszkał pies o imieniu Reksio. Był to wesoły i energiczny kundelek o brązowej sierści i białej plamce na nosie. Reksio mieszkał ze swoim ukochanym właścicielem, starszym panem Stefanem, w przytulnym domku na skraju miasteczka.
Każdego ranka Reksio budził swojego pana, skacząc na łóżko i liżąc go po twarzy:
– Hau, hau! Wstawaj, panie! Czas na spacer i śniadanie!
Pan Stefan śmiał się i mówił:
– Oj, Reksiu, ty łobuzie! Już wstaję, już wstaję!
Reksio uwielbiał spacery po lesie i zabawy z innymi psami w parku. Był znany w całym miasteczku jako najweselszy i najbardziej przyjacielski pies. Zawsze chętnie pomagał innym zwierzętom i ludziom.
Pewnego dnia, gdy Reksio bawił się w parku, usłyszał płacz małej dziewczynki. Podszedł do niej i zapytał:
– Hau! Co się stało, mała? Czemu płaczesz?
Dziewczynka odpowiedziała przez łzy:
– Zgubiłam swoją ulubioną lalkę! Nie wiem, gdzie jej szukać!
Reksio bez wahania postanowił pomóc:
– Nie martw się! Pomogę ci znaleźć twoją lalkę. Mam świetny węch!
Pies obwąchał ręce dziewczynki, aby złapać zapach lalki, a następnie zaczął węszyć po całym parku. Po kilku minutach znalazł lalkę ukrytą w krzakach.
– Hau, hau! Znalazłem! – zawołał radośnie Reksio.
Dziewczynka była przeszczęśliwa i mocno przytuliła Reksia:
– Dziękuję ci, piesku! Jesteś moim bohaterem!
2Tajemnicze zniknięcie
Kilka dni później, gdy Reksio wrócił z porannej zabawy w parku, zauważył, że pan Stefan zniknął. Nigdzie nie mógł go znaleźć. Przeszukał cały dom, ogród, a nawet zajrzał do piwnicy.
– Hau! Panie Stefanie! Gdzie jesteś? – szczekał Reksio, biegając po domu.
Zaniepokojony pies postanowił poprosić o pomoc swoich przyjaciół. Wybiegł na ulicę i spotkał kota Mruczka.
– Mruczku! Mój pan zniknął! Pomożesz mi go znaleźć? – zapytał Reksio.
Mruczek ziewnął leniwie i odpowiedział:
– Och, Reksiu, może po prostu poszedł na zakupy?
– Nie, nie! Zawsze mówi mi, gdy gdzieś wychodzi. Coś musiało się stać! – nalegał Reksio.
Mruczek w końcu zgodził się pomóc:
– No dobrze, pomogę ci. Ale pamiętaj, że koty nie są tak dobre w tropieniu jak psy!
Reksio i Mruczek rozpoczęli poszukiwania. Przeszukali całe miasteczko, pytając inne zwierzęta i ludzi, czy widzieli pana Stefana. Nikt jednak nie potrafił im pomóc.
Gdy już tracili nadzieję, usłyszeli głos wróbla Ćwirka:
– Hej, przyjaciele! Słyszałem, że szukacie pana Stefana. Widziałem go dziś rano, jak wsiadał do dziwnego samochodu z napisem "Cyrk Wesoły".
Reksio nie mógł w to uwierzyć:
– Cyrk? Ale przecież mój pan nigdy nie interesował się cyrkiem!
– Może postanowił zostać klaunem? – zażartował Mruczek.
– To nie czas na żarty! – warknął Reksio. – Musimy go znaleźć!
3Wyprawa do cyrku
Reksio, Mruczek i Ćwirek postanowili wyruszyć w podróż, aby odnaleźć cyrk i pana Stefana. Ćwirek leciał nad nimi, wypatrując z góry jakichkolwiek śladów cyrku.
Po kilku godzinach wędrówki, zmęczeni przyjaciele postanowili odpocząć na polanie. Nagle usłyszeli dziwne dźwięki dochodzące zza drzew.
– Hau! Co to może być? – zapytał Reksio.
– Brzmi jak... słoń? – zastanawiał się Mruczek.
Ćwirek podleciał wyżej i zawołał:
– To cyrk! Widzę kolorowe namioty i przyczepy!
Reksio nie mógł powstrzymać radości:
– Hau, hau! Znaleźliśmy ich! Teraz musimy odnaleźć mojego pana!
Trójka przyjaciół zakradła się do obozu cyrkowego. Wszędzie było pełno ludzi i zwierząt. Reksio próbował złapać zapach pana Stefana, ale otaczało go zbyt wiele nowych zapachów.
– Może powinniśmy zapytać kogoś o pomoc? – zasugerował Mruczek.
– Dobry pomysł! – zgodził się Reksio.
Podeszli do małpki, która huśtała się na linie.
– Przepraszam, czy nie widziałaś starszego pana? – zapytał Reksio.
Małpka zachichotała i odpowiedziała:
– Ui, ui! Widziałam wielu starszych panów! Niektórzy byli grubi, inni chudzi, a jeden miał nawet czerwony nos!
– Ale my szukamy konkretnego pana – wyjaśnił Mruczek. – Nazywa się Stefan i...
Nagle przerwał mu głośny ryk lwa. Wszystkie zwierzęta zamarły w przerażeniu.
– O nie! To Leo, nasz lew! – krzyknęła małpka. – Znowu się zdenerwował!
Reksio, mimo strachu, postanowił sprawdzić, co się dzieje. Pobiegł w kierunku, z którego dobiegał ryk, a za nim podążyli jego przyjaciele.
4Spotkanie z królem zwierząt
Reksio, Mruczek i Ćwirek dotarli do wielkiego wybiegu, na którym siedział ogromny lew o imieniu Leo. Zwierzę wyglądało na bardzo zdenerwowane i przestraszone.
– Hau! Co się stało, wielki lwie? – zapytał odważnie Reksio.
Leo spojrzał na małego psa i westchnął:
– Ach, mały przyjacielu. Boję się występować przed publicznością. Zawsze, gdy widzę tłum ludzi, paraliżuje mnie strach.
Mruczek nie mógł uwierzyć własnym uszom:
– Ty? Król zwierząt, boisz się ludzi?
Leo spuścił głowę ze wstydem:
– Tak, to prawda. Dlatego ciągle ryczę i udaję groźnego, aby nikt się nie zorientował.
Reksio postanowił pomóc lwu:
– Nie martw się, Leo! Pomożemy ci przezwyciężyć ten strach!
– Naprawdę? Ale jak? – zapytał zdziwiony lew.
Reksio miał plan:
– Będziemy udawać publiczność, a ty spróbujesz wykonać swój numer. Zaczniemy od małej grupy i powoli będziemy ją powiększać.
Leo zgodził się, choć był bardzo zdenerwowany. Reksio, Mruczek i Ćwirek usiedli przed wybiegiem, udając widzów. Leo wziął głęboki oddech i zaczął swój pokaz. Początkowo był niepewny, ale z każdą chwilą nabierał pewności siebie.
– Brawo, Leo! – krzyczały zwierzęta, klaszcząc łapkami i skrzydełkami.
Z czasem do „publiczności” dołączały kolejne cyrkowe zwierzęta, a Leo radził sobie coraz lepiej. W końcu był gotowy na prawdziwy występ.
– Dziękuję wam, przyjaciele! – powiedział wzruszony lew. – Bez was nigdy bym się nie odważył.
Reksio uśmiechnął się i powiedział:
– Cieszymy się, że mogliśmy pomóc. A teraz, czy mógłbyś nam pomóc znaleźć mojego pana?
5Tajemnica rozwiązana
Leo, wdzięczny za pomoc, postanowił pomóc Reksiowi w poszukiwaniach pana Stefana. Zwołał wszystkie cyrkowe zwierzęta i poprosił je o pomoc.
– Słuchajcie, przyjaciele! – ryknął Leo. – Szukamy starszego pana o imieniu Stefan. Ktoś go widział?
Nagle z tłumu zwierząt wyszedł mały klaun:
– Przepraszam, czy mówicie o panu Stefanie, który naprawia zegarki?
Reksio podskoczył z radości:
– Tak, to on! Gdzie on jest?
Klaun wyjaśnił:
– Pan Stefan został poproszony o naprawę naszego wielkiego cyrkowego zegara. Pracuje nad nim w przyczepie dyrektora cyrku.
Reksio nie mógł uwierzyć własnym uszom:
– Ale dlaczego nic mi nie powiedział?
– Och, to miała być niespodzianka! – odpowiedział klaun. – Dyrektor cyrku chciał podziękować panu Stefanowi, organizując specjalny pokaz dla niego i wszystkich mieszkańców waszego miasteczka.
Reksio, Mruczek i Ćwirek pobiegli do przyczepy dyrektora. Gdy dotarli na miejsce, zobaczyli pana Stefana pracującego nad ogromnym, złotym zegarem.
– Hau, hau! Panie Stefanie! – zaszczekał radośnie Reksio.
Pan Stefan odwrócił się i nie mógł uwierzyć własnym oczom:
– Reksiu? Jak ty tu trafiłeś?
Reksio skoczył na swojego pana, liżąc go po twarzy:
– Szukałem cię wszędzie! Myślałem, że coś ci się stało!
Pan Stefan przytulił swojego wiernego psa:
– Och, Reksiu, przepraszam, że cię nie uprzedziłem. Chciałem, żeby to była niespodzianka.
6Wielki finał
Następnego dnia cały cyrk przeniósł się do miasteczka Reksia i pana Stefana. Na głównym placu rozstawiono wielki namiot, a mieszkańcy z niecierpliwością czekali na przedstawienie.
Pan Stefan siedział w pierwszym rzędzie, a obok niego Reksio, Mruczek i Ćwirek. Gdy zgasły światła, na arenę wyszedł dyrektor cyrku:
– Panie i panowie! Dziś mamy specjalny pokaz dedykowany panu Stefanowi, który naprawił nasz cyrkowy zegar!
Wszyscy bili brawo, a pan Stefan zarumienił się ze wzruszenia.
Przedstawienie było niesamowite. Akrobaci wykonywali zapierające dech w piersiach sztuczki, żonglerzy podrzucali kolorowe piłki, a klauni rozśmieszali publiczność do łez.
Wreszcie nadszedł moment występu Lea. Lew wyszedł na arenę, wyglądając na nieco zdenerwowanego. Reksio szepnął do swoich przyjaciół:
– Trzymajcie za niego kciuki!
Leo spojrzał w stronę Reksia, który dodał mu otuchy, szczekając cicho. Lew wziął głęboki oddech i zaczął swój pokaz. Skakał przez kolorowe obręcze, balansował na wielkiej piłce i ryczał majestatycznie. Publiczność była zachwycona.
Po występie Lea na arenę wyszły wszystkie zwierzęta cyrkowe. Ku zaskoczeniu wszystkich, Reksio również dołączył do nich. Razem z innymi zwierzętami wykonał zabawny taniec, który rozbawił całą publiczność.
Na koniec przedstawienia, dyrektor cyrku zaprosił pana Stefana na arenę i wręczył mu specjalną nagrodę – złoty zegarek:
– W podziękowaniu za pańską pomoc i talent, panie Stefanie!
Pan Stefan był bardzo wzruszony. Przytulił Reksia i powiedział:
– Dziękuję, Reksiu. Bez ciebie nie byłoby tej wspaniałej przygody.
Reksio zaszczekał radośnie:
– Hau, hau! To była najlepsza przygoda w moim życiu!
Od tego dnia cyrk co roku odwiedzał miasteczko, a Reksio i jego przyjaciele zawsze byli honorowymi gośćmi. Pan Stefan nadal naprawiał zegarki, ale teraz miał też nowe hobby – żonglerkę, której nauczył się od cyrkowych artystów.
