Bajka o Świętym Mikołaju na wakacjach

1Zmęczony Mikołaj

Był upalny letni dzień. Święty Mikołaj siedział w fotelu w swoim domu na biegunie północnym i wachlował się listą grzecznych dzieci. Pot spływał mu po czole, a czerwony strój wydawał się jeszcze cięższy niż zwykle.

– Uff, ale gorąco! – westchnął Mikołaj, zerkając na termometr. – Chyba nawet renifery zaraz się roztopią!

W tej chwili do pokoju weszła Pani Mikołajowa z tacą zimnej lemoniady.

– Kochanie, wyglądasz na zmęczonego – powiedziała troskliwie. – Może czas na wakacje?

Mikołaj spojrzał na nią zdziwiony.

– Wakacje? A kto zajmie się fabryką zabawek? Kto nakarmi renifery?

– Nie martw się – odpowiedziała z uśmiechem Pani Mikołajowa. – Elfy świetnie poradzą sobie i z fabryką, i z reniferami. Do świąt jeszcze daleko.

Mikołaj pogładził brodę.

– No dobrze, może masz rację. Ale dokąd mielibyśmy pojechać?

– Co powiesz na ciepłą plażę nad morzem? – zaproponowała Pani Mikołajowa. – Moglibyśmy pływać, budować zamki z piasku i jeść lody!

Na myśl o lodach oczy Mikołaja zaświeciły się jak bombki na choince.

– Brzmi cudownie! Pakujemy się!

I tak Święty Mikołaj i jego żona zaczęli szykować się do pierwszych od wieków wakacji.

2Przygotowania do podróży

Następnego dnia w fabryce zabawek panował niezwykły ruch. Elfy biegały tam i z powrotem i pakowały walizki Mikołaja i Pani Mikołajowej.

– Czy naprawdę potrzebujemy aż tylu kapeluszy? – zapytał Mikołaj, patrząc na słomkową wieżę, która sięgała prawie do sufitu.

– Oczywiście! – odpowiedziała Pani Mikołajowa. – A jeśli ktoś cię rozpozna? Musisz mieć przebranie!

Mikołaj ze śmiechem przymierzył okulary przeciwsłoneczne i kolorową koszulę w renifery.

– Jak wyglądam?

– Jak Mikołaj na wakacjach! – zaśmiała się jego żona.

Wtedy do pokoju wbiegł zdyszany elf Guziczek.

– Panie Mikołaju! Coś się stało! – zawołał. – Renifery nie chcą zostać same!

Mikołaj podrapał się po brodzie.

– Hmm, to rzeczywiście kłopot. A może weźmiemy je ze sobą?

Pani Mikołajowa spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Kochanie, renifery na plaży?

– A dlaczego nie? – odpowiedział Mikołaj. – Śnieżkowi przyda się trochę słońca. Jest blady jak śnieg!

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, wyobrażając sobie renifery w kąpielówkach, wylegujące się na leżakach.

– No dobrze – westchnęła Pani Mikołajowa. – Ale to ty pilnujesz, żeby żaden renifer nie spiekł się na słońcu!

Po wielu godzinach pakowania i planowania Mikołaj, jego żona i cała gromada reniferów byli gotowi do wakacyjnej przygody.

3Szalony lot

Następnego dnia bladym świtem renifery stanęły w zaprzęgu, a Mikołaj i Pani Mikołajowa usiedli w magicznych saniach. Zamiast prezentów sanie wiozły walizki, parasole plażowe, dmuchane koła do pływania i deskę surfingową, którą Śnieżek koniecznie chciał zabrać.

– Wszyscy gotowi? – zapytał Mikołaj, zakładając okulary przeciwsłoneczne.

– Gotowi! Lecimy na wakacje! – zawołały chórem renifery.

– Ho, ho, ho! – zaśmiał się Mikołaj i potrząsnął lejcami.

Sanie wzbiły się wysoko w niebo. Renifery dobrze znały drogę, więc Mikołaj rozsiadł się wygodnie i odwrócił do żony.

– Kochanie, czy na pewno wyłączyłaś żelazko? – zapytał z troską.

Pani Mikołajowa przewróciła oczami.

– Oczywiście, że tak. Myślisz, że zostawiłabym włączone żelazko na biegunie północnym?

Nagle sanie zaczęły się trząść.

– Co się dzieje? – zapytał zaniepokojony Mikołaj.

– Wlecieliśmy w wietrzne chmury! – zawołał Kometek, który biegł w zaprzęgu na samym przodzie.

Sanie podskakiwały i kołysały się na wszystkie strony. Walizki obijały się o burty, a parasole same się otwierały i zamykały.

– Trzymajcie się mocno! – krzyknął Mikołaj i pewnie chwycił lejce.

Po kilku minutach szalonej jazdy sanie wyleciały z chmur i wszystko się uspokoiło. Każdy odetchnął z ulgą.

– No, to było coś! – zaśmiał się Mikołaj. – Chyba musimy poćwiczyć latanie w lecie!

– Za to nie jest nam już gorąco! – odpowiedziała z uśmiechem Pani Mikołajowa, poprawiając potargane włosy.

Wtedy zaśmiali się wszyscy, nawet zmęczone renifery.

4Sekret na plaży

Po kilku godzinach lotu Mikołaj i jego gromadka dotarli nad ciepłe morze. Wylądowali po cichu za palmami, żeby nie zwracać na siebie uwagi.

– Jesteśmy na miejscu! – zawołał radośnie Mikołaj, wyskakując z sań.

Renifery od razu pobiegły do wody i zaczęły się chlapać przy brzegu. Śnieżek próbował surfować na swojej desce, ale ciągle z niej spadał, a pozostałe renifery śmiały się do łez.

Mikołaj i Pani Mikołajowa rozłożyli ręczniki na piasku. Mikołaj w kolorowych spodenkach i koszuli w renifery wyglądał jak zwyczajny turysta. No, prawie zwyczajny.

– Kochanie, podasz mi krem z filtrem? – poprosił. – Nie chcę, żeby mój nos był jeszcze bardziej czerwony niż zwykle!

Pani Mikołajowa zachichotała i posmarowała mu nos grubą warstwą kremu. Potem Mikołaj wziął tubkę i poszedł nad wodę, żeby posmarować kremem także renifery. Przecież obiecał, że żaden się nie spiecze!

Gdy wrócił, usłyszał radosny okrzyk. Mała dziewczynka, która niedaleko budowała zamek z piasku, wskazywała go palcem.

– Mamo, mamo! To Święty Mikołaj!

Mikołaj spojrzał na żonę z przerażeniem.

– O nie, ktoś mnie poznał! Co teraz?

– Teraz? – Pani Mikołajowa uśmiechnęła się łagodnie. – Teraz po prostu powiedz prawdę.

Dziewczynka podeszła razem ze swoją mamą. Mikołaj przykucnął przy niej.

– Masz bystre oczy – powiedział cicho. – Tak, to ja. Ale jestem na wakacjach w wielkiej tajemnicy. Czy umiesz dochować sekretu?

Dziewczynka pokiwała głową tak mocno, że aż podskoczyły jej warkoczyki.

– Nikomu nie powiem – szepnęła. – Ale czy mogę pogłaskać renifery?

Jej mama uśmiechnęła się i porozumiewawczo mrugnęła do Mikołaja.

Tak Mikołaj spędził całe popołudnie z dziewczynką i jej mamą. Śnieżek pokazywał, jak zabawnie spada się z deski, a Mikołaj uczył, jak zbudować najpiękniejszy zamek z piasku, z wieżami i fosą. Dziewczynka dotrzymała słowa i nikomu nie zdradziła sekretu.

5Kolęda pod gwiazdami

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Mikołaj i jego gromadka postanowili zrobić na plaży ognisko. Renifery zebrały suche gałęzie wyrzucone przez morze, a Mikołaj jednym magicznym mrugnięciem rozpalił ogień. Pani Mikołajowa pilnowała, żeby nikt nie siadał zbyt blisko płomieni.

– Kto ma ochotę na pieczone pianki? – zapytała, wyciągając ogromną torbę białych, puszystych smakołyków.

– Ja! Ja! – zawołały renifery i ustawiły się w kolejce.

Mikołaj siedział na piasku i patrzył w gwiazdy.

– Wiecie co? – powiedział nagle. – To chyba najlepsze wakacje w moim życiu!

Pani Mikołajowa przytuliła się do niego.

– Cieszę się, kochanie. Zasłużyłeś na odpoczynek.

Wtedy Śnieżek wpadł na pomysł.

– A może zaśpiewamy kolędę?

Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem.

– Kolędę? W środku lata? – zapytał Kometek.

– A czemu nie? – odpowiedział Śnieżek. – Przecież to nasze wakacje. Możemy śpiewać, co chcemy!

I tak w ciepłą letnią noc nad morzem popłynęła „Cicha noc”, śpiewana przez Mikołaja, Panią Mikołajową i całe stado reniferów.

Ludzie spacerujący brzegiem zatrzymywali się i słuchali tej niezwykłej serenady. Niektórzy zaczęli nawet śpiewać razem z nimi. Wśród nich była dziewczynka z warkoczykami. Śpiewała najgłośniej ze wszystkich, raz mrugnęła do Mikołaja, ale nie powiedziała nikomu ani słowa.

– To najdziwniejsze i najwspanialsze wakacje w historii! – zaśmiał się Mikołaj, gdy kolęda ucichła.

Na koniec Mikołaj z żoną starannie zasypali ognisko piaskiem, a renifery zasnęły pod palmami.

6Powrót do domu

Wakacje minęły szybko i nadszedł dzień powrotu na biegun północny. Mikołaj i jego gromadka pakowali rzeczy do sań i wspominali wszystkie przygody.

– Nie mogę uwierzyć, że to już koniec – westchnął Mikołaj, wkładając z powrotem czerwoną czapkę.

– Pomyśl tylko, ile wspaniałych wspomnień zabieramy ze sobą! – odpowiedziała Pani Mikołajowa i pocałowała go w policzek.

Renifery też były smutne, że opuszczają plażę. Śnieżek, który przyjechał blady jak śnieg, wracał lekko złocisty, a wokół oczu miał jasne kółka po okularach przeciwsłonecznych, które pożyczył od Mikołaja!

– Hej, głowy do góry! – zawołał Mikołaj, widząc ich miny. – Co powiecie na to, żebyśmy w przyszłym roku znowu wybrali się na wakacje?

Oczy wszystkich zaświeciły się z radości.

– Naprawdę? – zapytał Kometek. – A dokąd polecimy tym razem?

– Może w góry? – zaproponowała Pani Mikołajowa. – Albo do dżungli?

– A może na Księżyc? – zażartował Śnieżek i wszyscy głośno się zaśmiali.

Gdy sanie wzniosły się w powietrze, Mikołaj spojrzał ostatni raz na plażę.

– Do zobaczenia za rok, wakacje! – zawołał, machając ręką.

Przez całą drogę do domu uśmiechał się pod wąsem. Czuł się wypoczęty, szczęśliwy i pełen sił.

– Wiecie co? – powiedział do towarzyszy podróży. – Myślę, że dzięki tym wakacjom będę jeszcze lepszym Świętym Mikołajem!

I miał rację. Na biegunie czekały na niego uśmiechnięte elfy, a fabryka zabawek ruszyła pełną parą. Tamtej zimy Mikołaj pracował z jeszcze większym zapałem i prezenty dotarły do wszystkich dzieci na czas. A dziewczynka z warkoczykami znalazła pod choinką małą paczuszkę z muszelką i liścikiem: „Dziękuję, że dochowałaś sekretu”.

Od tamtej pory Mikołaj zawsze pamięta, żeby znaleźć czas na odpoczynek. W środku każdego lata razem z Panią Mikołajową i reniferami wyrusza na nowe wakacje.