Bajka o księżniczce ratującej królestwo

1Księżniczka Amelia i tajemnicza klątwa

Dawno, dawno temu, w odległym Królestwie Słonecznych Wzgórz, żyła sobie księżniczka o imieniu Amelia. Była nie tylko piękna, ale też mądra i odważna. Uwielbiała spędzać czas w zamkowym ogrodzie, gdzie rozmawiała z kwiatami i zwierzętami.

Pewnego dnia, gdy karmiła króliki marchewką, usłyszała dziwny szmer dochodzący z zamku. Zaciekawiona pobiegła zobaczyć, co się dzieje. Kiedy dotarła do sali tronowej, zobaczyła swoich rodziców, króla i królową, zamienionych w kamienne posągi!

– O nie! Co się stało? – zawołała przerażona Amelia.

Wtedy zza tronu wyszedł stary, pomarszczony czarodziej o imieniu Zgrzybek.

– To ja rzuciłem klątwę na twoje królestwo! – zachichotał złośliwie. – Wszyscy mieszkańcy po kolei zamienią się w kamień, a ty będziesz ostatnia!

– Ale dlaczego? – zapytała księżniczka, starając się zachować spokój.

– Bo nikt nie zaprosił mnie na urodziny króla! – odpowiedział obrażony Zgrzybek. – A ja tak bardzo lubię tort!

Czarodziej prychnął i zniknął w obłoku fioletowego dymu. Amelia nie mogła uwierzyć, że z tak błahego powodu zaczarował całe królestwo. Podeszła do kamiennych rodziców i delikatnie dotknęła dłoni mamy.

– Nie martwcie się – szepnęła. – Obiecuję, że was uratuję.

2Poszukiwanie rozwiązania

Księżniczka wiedziała, że musi działać szybko. Pobiegła do zamkowej biblioteki, żeby znaleźć coś o klątwie Zgrzybka. Długo przeszukiwała stare księgi, aż wreszcie znalazła to, czego szukała.

– Mam! – wykrzyknęła. – Żeby zdjąć klątwę, muszę zdobyć trzy czarodziejskie przedmioty: Różdżkę Radości, Kryształ Śmiechu i Pióro Mądrości. A potem wypowiedzieć zaklęcie zapisane w tej księdze!

Amelia schowała księgę do plecaka i wyruszyła w drogę. Tuż za bramą zamku spotkała gadającego kota o imieniu Puszek.

– Dzień dobry, księżniczko! – miauknął Puszek. – Dokąd się wybierasz?

– Idę szukać czarodziejskich przedmiotów, żeby uratować moje królestwo – odpowiedziała Amelia.

– Och, to brzmi jak prawdziwa przygoda! Czy mogę iść z tobą? – zapytał kot, machając ogonem.

– Oczywiście! Przyda mi się towarzysz – uśmiechnęła się księżniczka.

I tak Amelia i Puszek wyruszyli razem. Po drodze śpiewali piosenki i opowiadali sobie śmieszne historie.

– Wiesz, co mówi jeden grzybek do drugiego? – zapytał Puszek.

– Nie wiem. Co? – odpowiedziała zaciekawiona Amelia.

– Ale z ciebie grzyb! – zaśmiał się kot.

Księżniczka zachichotała i od razu zrobiło jej się lżej na sercu. Wspólna podróż stała się jeszcze przyjemniejsza.

3Przygody w Zaczarowanym Lesie

Amelia i Puszek dotarli do Zaczarowanego Lasu, w którym według legendy ukryta była Różdżka Radości. Las był gęsty i ciemny, a drzewa wyglądały, jakby miały twarze.

– Trochę się boję – przyznał Puszek i przytulił się do nogi Amelii.

– Nie martw się, razem damy radę! – pocieszyła go księżniczka.

Nagle usłyszeli płacz dochodzący zza krzaków. Siedział tam mały skrzat i ocierał łzy.

– Dlaczego płaczesz, mały skrzacie? – zapytała Amelia.

– Wiatr porwał mój czerwony kapelusz! – odpowiedział skrzat, pociągając nosem. – To czarodziejski kapelusz, który zawsze pokazuje mi drogę. Bez niego nie trafię do domu!

Amelia i Puszek postanowili pomóc skrzatowi. Szukali wszędzie: pod liśćmi, w krzakach, a nawet w dziuplach drzew. W końcu Puszek zauważył coś czerwonego wysoko na gałęzi starego dębu.

– Tam jest! – zawołał kot. – Zostań na dole, księżniczko. Koty najlepiej wspinają się po drzewach!

Puszek zręcznie wdrapał się po pniu, strącił kapelusz prosto w wyciągnięte ręce Amelii i ostrożnie zszedł na ziemię. Skrzat włożył kapelusz na głowę i był tak szczęśliwy, że zaczął tańczyć z radości.

– Dziękuję wam! – powiedział. – W nagrodę pokażę wam, gdzie jest Różdżka Radości!

Skrzat zaprowadził ich do starej, omszałej wierzby. W jej dziupli ukryta była różdżka. Amelia delikatnie ją wyjęła, a cały las rozbłysnął kolorowym światłem.

– Hurra! Mamy pierwszy czarodziejski przedmiot! – zawołała księżniczka.

4Zagadka Śmiejącej się Góry

Następnym celem Amelii i Puszka był Kryształ Śmiechu, ukryty gdzieś na Śmiejącej się Górze. Gdy dotarli do jej podnóża, usłyszeli dziwne dźwięki. Z każdej strony dobiegały chichoty, parsknięcia i głośne rechoty, jakby śmiała się cała góra.

– Co to za hałas? – zapytał zdziwiony Puszek.

– To chyba śmiech góry – odpowiedziała Amelia. – Musimy wspiąć się na szczyt!

Wspinaczka nie była łatwa. Co chwilę ziemia pod ich stopami trzęsła się od śmiechu, a małe kamyki turlały się w dół, chichocząc.

– Uważaj, Puszku! – zawołała Amelia, gdy rozbawiony kamyk przeturlał się tuż obok kota.

– Miau! To wcale nie jest śmieszne! – narzekał Puszek, otrzepując futerko z pyłu.

W połowie drogi natknęli się na ogromnego trolla, który zagradzał ścieżkę.

– Nie przejdziecie dalej, dopóki mnie nie rozśmieszycie! – zagrzmiał troll.

Amelia i Puszek spojrzeli na siebie zakłopotani. Jak rozśmieszyć kogoś, kto mieszka na Śmiejącej się Górze? To była prawdziwa zagadka!

– Mam pomysł! – szepnęła Amelia do Puszka. – Zrób taką minę, jakbyś zobaczył mysz!

Puszek podskoczył wysoko, nastroszył futro, wytrzeszczył oczy i zjeżył wąsy. Wyglądał tak zabawnie, że troll nie wytrzymał i wybuchnął gromkim śmiechem.

– Cudowne! No dobrze, możecie przejść! – powiedział troll, ocierając łzy rozbawienia.

Na szczycie góry znaleźli jaskinię, a w niej błyszczący Kryształ Śmiechu. Gdy Amelia go dotknęła, cała góra zadrżała od radosnego śmiechu.

5Mądra Sowa i ostatnie wyzwanie

Ostatnim przedmiotem, którego potrzebowali Amelia i Puszek, było Pióro Mądrości. Według legendy strzegła go Mądra Sowa, która mieszkała w Gaju Wiedzy.

Gdy dotarli na miejsce, zobaczyli ogromne drzewo, a na jego gałęzi majestatyczną sowę w okularach.

– Witajcie, wędrowcy! – zahukała sowa. – Czego tu szukacie?

– Szukamy Pióra Mądrości, żeby uratować moje królestwo – wyjaśniła Amelia.

– Hm, Pióro Mądrości... – zamyśliła się sowa. – Mogę wam je dać, ale najpierw musicie rozwiązać trzy zagadki!

Amelia i Puszek zgodzili się, choć byli trochę zdenerwowani.

– Oto pierwsza zagadka – zaczęła sowa. – Im więcej z tego zabierasz, tym większe się staje. Co to jest?

– To dziura! – odpowiedziała Amelia po chwili namysłu.

– Dobrze! – pochwaliła ją sowa. – Druga zagadka. Ma miasta, ale nie ma domów, ma góry, ale nie ma drzew, ma rzeki, ale nie ma w nich ryb. Co to jest?

– To mapa! – miauknął radośnie Puszek, który tym razem pierwszy wpadł na pomysł.

– Świetnie! – ucieszyła się sowa. – I ostatnia zagadka. Im więcej się tym dzielisz, tym więcej tego masz. Co to jest?

Amelia i Puszek długo się zastanawiali. Przypomnieli sobie wesołe piosenki śpiewane w drodze, taniec szczęśliwego skrzata i śmiech trolla na górze. Spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się.

– To radość! – zawołali razem.

– Brawo! – zahukała sowa. – Pierwszą zagadkę rozwiązała księżniczka, drugą kot, a trzecią oboje razem. Udowodniliście, że jesteście godni Pióra Mądrości.

Sowa wręczyła im błyszczące, złote pióro. Teraz mieli już wszystkie trzy czarodziejskie przedmioty!

6Powrót do królestwa i wielki finał

Amelia i Puszek pospieszyli z powrotem do Królestwa Słonecznych Wzgórz. Gdy dotarli do zamku, zobaczyli, że prawie wszyscy mieszkańcy zamienili się już w kamień: kucharze w kuchni, ogrodnicy w ogrodzie, a nawet strażnicy przy bramie.

– Szybko! Musimy odnaleźć Zgrzybka! – zawołała Amelia.

Znaleźli czarodzieja w sali tronowej. Siedział na tronie i zajadał się tortem.

– O, wróciłaś! – powiedział Zgrzybek z pełnymi ustami. – Chcesz kawałek tortu?

– Nie, dziękuję – odpowiedziała grzecznie Amelia. – Przyszłam, żeby zdjąć klątwę z królestwa.

Księżniczka wyjęła czarodziejskie przedmioty, otworzyła starą księgę i wyrecytowała zaklęcie.

„Różdżko Radości, rozgoń chmury, Krysztale Śmiechu, rozśmiesz mury, Pióro Mądrości, napraw błąd, niech zła klątwa zniknie stąd!”

W tej samej chwili cały zamek rozbłysnął kolorowym światłem. Kamienne posągi zaczęły się poruszać, a mieszkańcy królestwa jeden po drugim budzili się jak z długiego snu.

– Nie! Moja klątwa! – jęknął Zgrzybek.

Król i królowa przetarli oczy i rozejrzeli się. Amelia rzuciła się im w ramiona.

– Co się stało? – zapytał zdumiony król, mocno przytulając córkę.

Amelia opowiedziała rodzicom o wszystkim. Król spojrzał surowo na Zgrzybka, ale po chwili jego twarz złagodniała.

– Zgrzybku, przepraszamy, że nie zaprosiliśmy cię na urodziny. To było niemiłe z naszej strony – powiedział król.

– Naprawdę? – zdziwił się czarodziej. – Nikt nigdy mnie nie przepraszał...

Zgrzybek spuścił głowę i zaczerwienił się aż po czubek długiej brody.

– To ja powinienem przeprosić najbardziej – wymamrotał. – Zamiast powiedzieć, że jest mi przykro, zaczarowałem całe królestwo. Przepraszam was wszystkich.

– Co powiesz na to, żebyśmy urządzili wielkie przyjęcie dla całego królestwa? – zaproponowała królowa. – Z mnóstwem tortu dla wszystkich!

Zgrzybek rozpromienił się i z radością się zgodził. Całe królestwo świętowało ocalenie od klątwy, a Amelię okrzyknięto bohaterką.

Od tego dnia Królestwo Słonecznych Wzgórz stało się jeszcze szczęśliwszym miejscem. Zgrzybek został nadwornym czarodziejem i często zabawiał wszystkich swoimi sztuczkami, a Puszek zamieszkał w zamku jako Królewski Kot. A gdy następnym razem obchodzono urodziny króla, zaproszono absolutnie wszystkich mieszkańców królestwa, nawet tych najbardziej niezwykłych.