Długa bajka o lokomotywie na torach

1Stara lokomotywa Stefcia

W małym miasteczku Parowozowo, na starym dworcu kolejowym, mieszkała lokomotywa o imieniu Stefcia. Była już niemłoda, miała trochę porysowaną farbę i komin, który pobrzękiwał na zakrętach, ale miała też wielkie serce i bardzo kochała swoją pracę. Każdego ranka budziła się z uśmiechem, gotowa do nowej podróży.

Pewnego wieczoru Stefcia usłyszała, jak zawiadowca stacji rozmawia z mechanikiem.

– Stary przyjacielu, obawiam się, że Stefcia jest już za stara, żeby ciągnąć pociągi – westchnął zawiadowca. – Może czas wysłać ją na emeryturę?

– Ale ona tak kocha swoją pracę! – odpowiedział mechanik. – Dajmy jej jeszcze jedną szansę.

Stefcia posmutniała i trochę się przestraszyła. Nie chciała stać bezczynnie w zakurzonej lokomotywowni. Postanowiła pokazać, że wciąż jest potrzebna.

– Pokażę im, że stara lokomotywa też może być silna i dzielna – szepnęła sama do siebie.

Od następnego dnia Stefcia pracowała z całego serca. Zawsze przyjeżdżała punktualnie, ciągnęła ciężkie wagony równo i spokojnie, a na każdej stacji witała podróżnych wesołym gwizdem. Kiedy jej koła zaczynały skrzypieć, nie udawała, że nic jej nie jest, tylko mówiła o tym mechanikowi, a on smarował je oliwą i dokręcał każdą śrubkę. Wszyscy byli pod wrażeniem jej wytrwałości.

2Nowa przyjaciółka na torach

Kilka dni później na stację przyjechała nowa, błyszcząca lokomotywa o imieniu Błyskawica. Była szybka i nowoczesna, a wszyscy ją podziwiali. Stefcia poczuła się jeszcze bardziej niepewnie.

– Cześć, staruszko! – zawołała Błyskawica. – Może lepiej zostań na stacji, a ja zajmę się ciężką pracą!

Stefci zrobiło się przykro, ale postanowiła odpowiedzieć uprzejmie.

– Witaj, Błyskawico – powiedziała. – Mam nadzieję, że polubisz naszą stację.

Wkrótce Błyskawica miała przewieźć ważny ładunek przez góry. Stefcia ostrzegła ją, że na długich podjazdach trzeba jechać wolniej i dać silnikowi odpocząć, ale Błyskawica tylko się zaśmiała. Pędziła pod górę, ile sił, aż w połowie drogi jej nowy silnik się przegrzał i stanęła na środku toru.

– Ojej! Co teraz? Utknęłam! – zagwizdała żałośnie.

Jej gwizd poniósł się echem po górach aż do Parowozowa. Stefcia usłyszała go i od razu ruszyła na ratunek. Droga była stroma i kręta, ale stara lokomotywa znała w niej każdy zakręt. Przypięła Błyskawicę do siebie i powoli, ale pewnie dociągnęła ją razem z ładunkiem do celu.

– Stefciu, przepraszam, że byłam niemiła – powiedziała cicho Błyskawica. – Jesteś naprawdę wspaniałą lokomotywą!

– Nic się nie stało, przyjaciółko – odpowiedziała Stefcia. – Każdy czasem potrzebuje pomocy.

Od tego dnia Stefcia i Błyskawica zostały przyjaciółkami. Błyskawica uczyła Stefcię nowych sygnałów, a Stefcia pokazywała Błyskawicy, jak oszczędzać siły na długich podjazdach.

3Wielka przygoda na moście

Nadeszła wiosna i rzeka w Parowozowie wezbrała po roztopach. Stary drewniany most kolejowy zaczął trzeszczeć i lekko się chwiać. Zawiadowca od razu ustawił przed nim czerwony semafor i zamknął przejazd.

– Na chwiejący się most nie wjedzie żadna lokomotywa, dopóki fachowcy go nie naprawią – oznajmił. – Tylko jak teraz przewieziemy zapasy dla miasteczka po drugiej stronie rzeki?

– Ja jestem szybka! Przemknę tak prędko, że most nawet nie zdąży zatrzeszczeć! – zawołała Błyskawica.

– Nie, Błyskawico – powiedziała spokojnie Stefcia. – Przed czerwonym semaforem zawsze się stoi, nawet gdy jest się najszybszą lokomotywą na świecie. Ale ja coś pamiętam…

Stefcia przypomniała sobie, że dawno temu, kiedy była jeszcze młodą lokomotywą, jeździła starą linią przez wzgórza. Kawałek w górę rzeki stał tam kamienny most, mocny jak skała. Od lat nikt z niego nie korzystał i prawie wszyscy o nim zapomnieli.

– Najpierw musimy go sprawdzić – zdecydował zawiadowca.

Razem z mechanikiem i robotnikami przeszedł cały most od brzegu do brzegu. Opukali każdy kamień, obejrzeli każdą szynę i oczyścili tory z gałęzi. Most był solidny i bezpieczny.

Dopiero wtedy Stefcia powoli wjechała na kamienne przęsła, ciągnąc za sobą wagon z zapasami. Pod spodem szumiała wezbrana rzeka, ale most stał nieruchomo. Tuż za Stefcią, uważnie i bez pośpiechu, jechała Błyskawica z drugim wagonem.

– Jeszcze trochę, jeszcze kawałeczek… – mruczała Stefcia.

Po drugiej stronie rzeki mieszkańcy powitali lokomotywy radosnymi okrzykami. Zapasy dotarły na czas, a wkrótce fachowcy naprawili też drewniany most.

– Stefciu, jesteś bohaterką! – powiedział zawiadowca. – Gdyby nie twoja pamięć, miasteczko zostałoby bez zapasów.

– A ja się dziś nauczyłam, że odważny nie znaczy szybki – dodała Błyskawica. – Jesteś najmądrzejszą lokomotywą, jaką znam!

Stefcia uśmiechnęła się skromnie, ale w środku czuła się bardzo dumna.

4Tajemnica zaginionego wagonu

Pewnego letniego poranka na stacji w Parowozowie zapanowało zamieszanie. Zaginął mały wagonik Puszek, który miał zawieźć prezenty dla dzieci z przedszkola w sąsiednim miasteczku.

– To okropne! – martwił się zawiadowca. – Jak mogliśmy zgubić cały wagon?

Stefcia i Błyskawica postanowiły razem rozwiązać tę zagadkę.

– Spokojnie, na pewno go znajdziemy – powiedziała Stefcia. – Musimy pomyśleć jak detektywi!

– Racja! – zgodziła się Błyskawica. – Podzielmy się i przeszukajmy wszystkie tory!

Lokomotywy ruszyły na poszukiwania. Błyskawica przemierzała główne tory, a Stefcia sprawdzała stare, rzadko używane bocznice. Szukały długo, ale wagonika nigdzie nie było. Wtedy Stefcia zatrzymała się, ucichła i zaczęła nasłuchiwać. Z najstarszej bocznicy pod lasem dobiegał cichy płacz.

– Halo? Czy ktoś tu jest? – zawołała łagodnie.

Pod gałęziami starej sosny stał Puszek, cały zapłakany. W nocy odczepił się od składu i sam potoczył się w stronę lasu.

– Przepraszam! – chlipnął. – Chciałem tylko zobaczyć las, a potem nie umiałem wrócić. Było mi tak strasznie samemu…

– Już dobrze, Puszku – powiedziała Stefcia. – Najważniejsze, że nic ci się nie stało.

Delikatnie przyczepiła wagonik i razem wrócili na stację, gdzie wszyscy czekali z niecierpliwością.

– Hurra! Stefcia znalazła Puszka! – zagwizdała Błyskawica.

– Stefciu, znowu nas uratowałaś! – ucieszył się zawiadowca. – Jesteś nie tylko silna i odważna, ale też mądra!

Dzieci z przedszkola dostały swoje prezenty, a Puszek obiecał, że już nigdy nie odłączy się od pociągu bez pozwolenia. Następnym razem poprosi, żeby ktoś pokazał mu las, i pojedzie tam razem z przyjaciółmi.

5Zimowa przygoda

Nadeszła zima, a z nią śnieżyce i mrozy. Tuż przed świętami Stefcia miała zawieźć choinkę i prezenty do odległej wioski w górach.

– Stefciu, to będzie trudna podróż – powiedział zawiadowca. – Jesteś pewna, że dasz radę?

– Oczywiście! – odpowiedziała Stefcia. – Święta to magiczny czas, nie mogę zawieść tych dzieci.

Stefcia ruszyła w drogę, ciągnąc za sobą wagon z choinką i prezentami. Śnieg padał coraz gęściej, a wiatr wył między świerkami. W połowie drogi Stefcia wjechała w wielką zaspę i utknęła.

– O nie! Nie mogę się ruszyć! – zawołała.

Nie próbowała jednak przebijać się na siłę, żeby nie zakopać się jeszcze głębiej. Zagwizdała trzy razy, tak jak umawiają się lokomotywy, kiedy potrzebują pomocy, i spokojnie czekała.

Tymczasem w Parowozowie zawiadowca zauważył, że Stefcia długo nie daje znaku z wioski, i wysłał jej na pomoc przyjaciół. Po chwili Stefcia usłyszała znajomy gwizd. To była Błyskawica z wielkim pługiem śnieżnym przypiętym z przodu!

– Stefciu! Jesteśmy tu, żeby ci pomóc! – zawołała.

Za Błyskawicą jechały inne lokomotywy z Parowozowa. Błyskawica odgarniała pługiem śnieg, a pozostałe lokomotywy pchały i ciągnęły, aż w końcu Stefcia wyjechała z zaspy.

– Dziękuję wam, przyjaciele! – powiedziała wzruszona Stefcia. – Razem na pewno dotrzemy do wioski!

I tak, wspólnymi siłami, lokomotywy dowiozły choinkę i prezenty na czas. Dzieci czekały na peronie, mocno trzymając rodziców za ręce, i machały na powitanie. Ich radość była najlepszą nagrodą za trud całej drogi.

6Wielki festiwal lokomotyw

Nadszedł dzień wielkiego Festiwalu Lokomotyw w Parowozowie. Lokomotywy z całego kraju zjechały się, żeby wziąć udział w konkursach i pokazach. Mieszkańcy miasteczka kibicowali z peronów i zza barierek, z dala od torów.

– Stefciu, może weźmiesz udział w konkursie na najsilniejszą lokomotywę? – zaproponował zawiadowca.

– Och, nie wiem… – zawahała się Stefcia. – Jest tyle młodszych i silniejszych lokomotyw.

– Daj spokój, Stefciu! – zawołała Błyskawica. – Jesteś najsilniejsza duchem, a to się liczy najbardziej!

Zachęcona przez przyjaciół Stefcia postanowiła spróbować. W konkursie lokomotywy musiały wciągać coraz cięższe wagony na wysokie wzgórze za miasteczkiem. Jedna po drugiej odpadały, bo nie mogły poradzić sobie z ciężarem.

W końcu zostały tylko Stefcia i ogromna, nowoczesna lokomotywa o imieniu Gigant.

– Ha! Nie masz ze mną szans, staruszko! – zahuczał Gigant.

Gigant ruszył z hukiem i szarpnięciem. Jego koła zabuksowały na mokrych od rosy szynach i zaczęły kręcić się w miejscu. Stefcia ruszyła spokojnie i równo, tak jak robiła to przez wiele lat. Nie szarpała i nie pędziła. Myślała o wszystkich, którym pomogła, i o przyjaciołach, którzy w nią wierzyli.

– Dam radę… Koło za kołem dam radę – powtarzała.

I nagle, ku zdumieniu wszystkich, Stefcia wjechała na sam szczyt wzgórza, a Gigant został daleko w tyle!

– Niesamowite! Stefcia wygrała! – zawołał zawiadowca.

Wszystkie lokomotywy gwizdały z radości, a Stefcia nie mogła uwierzyć w swoje zwycięstwo.

– Wiedziałam, że dasz radę! – cieszyła się Błyskawica. – Jesteś najwspanialsza!

– Przepraszam, że w ciebie wątpiłem i nazwałem cię staruszką – powiedział Gigant. – Jesteś naprawdę wyjątkowa. Nauczysz mnie tak ruszać pod górę?

– Z przyjemnością – odpowiedziała Stefcia. – Pamiętajcie, przyjaciele: to, co nas napędza, to nie tylko para w kotle, ale przede wszystkim siła naszego ducha!

Zawiadowca i mechanik spojrzeli na siebie z uśmiechem. Nikt już więcej nie wspominał o emeryturze. Stefcia dalej jeździła po torach Parowozowa, a gdy któraś młoda lokomotywa nie wiedziała, co zrobić, zawsze mogła zapytać o radę mądrą Stefcię.

Tak kończy się opowieść o dzielnej lokomotywie Stefci. Choć była stara i czasem skrzypiała, pokazała, że z odwagą, dobrocią i przyjaźnią można dokonać wielkich rzeczy. A gdy następnym razem usłyszysz z daleka gwizd lokomotywy, pomyśl o Stefci i pamiętaj, że w każdym z nas drzemie mały bohater.