Bajka o ptaszkach-listonoszach

1Ptasia Poczta

W małym miasteczku Ptaszewo, gdzie drzewa sięgały chmur, a kwiaty pachniały jak najlepsze cukierki, mieszkała gromadka wyjątkowych ptaszków. Nie były to zwykłe ptaki, jakie można spotkać w parku czy w lesie. Te ptaszki miały bardzo ważne zadanie – były listonoszami!

Szefem Ptasiej Poczty był Ćwirek, mały wróbelek w czerwonej czapeczce. Pomagało mu troje przyjaciół. Piórek, błękitny zimorodek, nosił przez ramię małą torbę na listy. Dziobek, żółty kanarek, miał na dzióbku okrągłe okulary. A Ogonka, różowa papużka, miała najbardziej kolorowy ogon w całym miasteczku.

Każdego ranka ptaszki-listonosze zbierały się na grubej gałęzi starego dębu, który rósł na środku miasteczka. Ćwirek zwoływał je wesołym ćwierkaniem.

– Kochani listonosze! – wołał. – Czas zacząć nowy dzień pełen przygód i listów do dostarczenia!

Potem rozdawał wszystkim listy i paczuszki, a na koniec zawsze przypominał:

– Pamiętajcie, najważniejsze jest, żeby każdy list trafił do tego, do kogo go wysłano!

– Jasne, szefie! – zawołał Piórek, machając skrzydełkami. – Dostarczymy wszystko na czas i z uśmiechem!

– Tak jest! – dodał Dziobek, poprawiając okulary. – Żaden adres nie jest dla nas zbyt trudny!

A Ogonka zakręciła kolorowym ogonkiem i zaśpiewała:

– Lecimy wysoko, lecimy nisko, by każdy list dotarł szybciutko!

I tak ptaszki-listonosze rozpoczęły kolejny dzień pełen przygód.

2Zagubiony list

Pewnego dnia Piórek dostał bardzo ważne zadanie. Miał zanieść list do domku Pana Jeża, który mieszkał na drugim końcu lasu. W kopercie było zaproszenie dla jego synka, małego jeżyka, na urodziny wiewiórki Rudki.

Piórek leciał przez las i nucił wesołą piosenkę:

– Lecę, lecę z listem ważnym, by jeżyka dzień był raźny!

Nagle zerwał się silny wiatr.

– Ojej! – krzyknął Piórek, bo list wyślizgnął mu się z dziobka, zawirował w powietrzu i sfrunął gdzieś między krzaki.

– O nie! Co ja teraz zrobię? – zmartwił się Piórek. Rozglądał się na wszystkie strony, ale nigdzie nie widział koperty.

Wtedy spod krzaka dobiegł cienki głosik:

– Hej, czy to twój list?

To była mała myszka. W łapkach trzymała zgubione zaproszenie.

– Tak, tak! To mój list! – ucieszył się Piórek. – Dziękuję ci, myszko! Uratowałaś mnie!

– Nie ma za co – uśmiechnęła się myszka. – Lubię pomagać, kiedy tylko mogę.

Piórek był jej tak wdzięczny, że zaproponował:

– Chodź ze mną do Pana Jeża! Ja polecę nisko nad ścieżką, a ty pobiegniesz pod spodem. Pan Jeż na pewno się ucieszy, że pozna tak miłą myszkę!

I tak Piórek i myszka razem dotarli do domku Pana Jeża. Mały jeżyk aż podskoczył z radości na widok zaproszenia, a Pan Jeż poczęstował nową przyjaciółkę kubkiem ciepłego mleka z miodem.

3Paczka, która się ruszała

Tego dnia Dziobek miał wyjątkowe zadanie. Musiał dostarczyć paczkę do Pani Sowy, mądrej nauczycielki ze szkoły dla leśnych zwierzątek. W paczce było pudełko nowych kredek dla uczniów. Paczka była lekka, więc Dziobek leciał szybko i podśpiewywał.

Nagle paczka zaczęła się ruszać! Dziobek przestraszył się tak bardzo, że prawie ją upuścił.

– Ratunku! Paczka się rusza! – krzyknął.

Wylądował na najbliższej gałęzi i ostrożnie nadstawił ucha. Nie otworzył paczki, bo wiedział, że listonosz nigdy nie otwiera cudzych przesyłek. Ze środka dobiegł cichutki głos:

– Nie bój się! Jestem tylko świerszczykiem!

Przez szparkę w rogu paczki wygramolił się mały, zielony świerszczyk ze skrzypeczkami pod pachą.

– Jestem Cykuś – przedstawił się. – Mieszkam na łące za szkołą. Wczoraj wybrałem się na wycieczkę do miasteczka, ale wieczorem zrobiło się zimno, więc wszedłem do tej paczki, żeby się ogrzać. Zasnąłem, a kiedy się obudziłem, wszystko się kołysało!

Dziobek zachichotał z ulgą.

– No, to dopiero niespodzianka! A wiesz, że ja lecę właśnie do twojej szkoły? Wskakuj na paczkę i trzymaj się mocno!

Razem dolecieli do szkoły, gdzie Pani Sowa już czekała. Kiedy zobaczyła świerszczyka, jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki.

– Och, mały muzykant! – zawołała. – Moi uczniowie od dawna marzą o kimś, kto zagra im piosenkę na dzień dobry. Zostaniesz z nami, Cykusiu?

Cykuś zgodził się z radością. A Pani Sowa podziękowała Dziobkowi za bezpieczne dostarczenie kredek i niespodziewanego gościa.

4Szare gołębie

Ogonka miała tego dnia pełną torbę zaproszeń od Pana Pawia. Pan Paw organizował w lesie wielki konkurs na najpiękniejsze pióra i chciał, żeby przyleciały na niego wszystkie ptaki.

Lecąc nad kolorową łąką, Ogonka nie mogła się powstrzymać i zaczęła śpiewać:

– Kolorowe kwiaty, kolorowe motyle, a mój ogon też jest kolorowy!

Nagle zobaczyła na płocie gromadkę szarych gołębi. Siedziały ze spuszczonymi głowami i smutno patrzyły na swoje pióra.

– Dlaczego jesteście takie smutne? – zapytała Ogonka i podała im zaproszenia.

Najstarszy gołąb westchnął:

– Bo jesteśmy szare. Po co mamy lecieć na konkurs piór? Nikt nawet na nas nie spojrzy.

Ogonka przyjrzała się gołębiom uważnie. Właśnie wtedy zza chmury wyszło słońce i jego promienie padły na ich szyje.

– Patrzcie! – zawołała Ogonka. – Wasze szyje mienią się na zielono i fioletowo, jak bańki mydlane w słońcu! Widziałyście to kiedyś?

Gołębie zerknęły na siebie i aż zagruchały ze zdziwienia. Nigdy wcześniej tego nie zauważyły.

– A poza tym – dodała Ogonka – nikt w całym lesie nie trafia do domu tak dobrze jak wy. Nawet z najdalszej drogi zawsze wracacie prosto do swojego gniazda. To dopiero wspaniały talent!

Gołębie wyprostowały się i nastroszyły pióra z dumy.

– Dziękujemy ci, Ogonko! – zawołały chórem. – Polecimy na konkurs. I już nigdy nie będziemy się wstydzić, że jesteśmy szare!

Ogonka, uśmiechnięta od dzióbka aż po ogon, poleciała dalej roznosić zaproszenia.

5Parasolik w burzy

Nadszedł dzień, kiedy Ćwirek, szef Ptasiej Poczty, sam musiał dostarczyć ważną przesyłkę. Był to zielony parasolik dla Pani Żaby, która mieszkała nad stawem.

– To będzie łatwe zadanie! – pomyślał Ćwirek i chwycił parasolik w dziobek.

Ale gdy tylko wyleciał z Ptaszewa, na niebie zaczęły zbierać się ciemne chmury.

– Chyba idzie burza – mruknął Ćwirek. – Ale staw jest niedaleko. Zdążę!

Nie zdążył. Zaczął padać deszcz, a wiatr dmuchał coraz mocniej. Nagle silny podmuch otworzył parasolik, który Ćwirek niósł, i mały wróbelek razem z parasolikiem poszybował wysoko w górę!

– Ratunku! Pomocy! – wołał Ćwirek, trzymając się kurczowo rączki parasolika.

Na szczęście jego wołanie usłyszały jaskółki. Jaskółki latają w wietrze lepiej niż wszystkie inne ptaki, więc szybko przyfrunęły na pomoc.

– Trzymaj się, Ćwirku! – zawołała jedna z nich. – Pomożemy ci bezpiecznie wylądować!

Jaskółki otoczyły Ćwirka ze wszystkich stron i osłoniły go przed wiatrem. Powolutku sprowadziły go w dół, prosto nad staw, gdzie mieszkała Pani Żaba. Tam wszyscy razem schowali się pod szerokim liściem łopianu i przeczekali najgorszą ulewę.

Kiedy deszcz osłabł, z wody wyskoczyła Pani Żaba.

– Och, mój parasolik! – ucieszyła się. – I to dostarczony w samą burzę! Dziękuję ci, Ćwirku!

Ćwirek był mokry i rozczochrany, ale bardzo wdzięczny.

– To jaskółkom trzeba dziękować – powiedział. – Gdyby nie one, poleciałbym aż za chmury. Następnym razem, kiedy zobaczę burzowe chmury, schowam się i przeczekam, aż burza minie. Żaden list nie jest ważniejszy niż bezpieczny listonosz!

6Wielkie podziękowanie

Po wielu przygodach i dostarczonych listach nadszedł czas na wielkie święto. Wszystkie zwierzątka z lasu koło Ptaszewa postanowiły przygotować niespodziankę dla ptaszków-listonoszy.

Pewnego ranka Ćwirek, Piórek, Dziobek i Ogonka sami dostali list! Było w nim zaproszenie na wielką polanę w środku lasu. Gdy tam przylecieli, ich oczom ukazał się niezwykły widok.

Na polanie stały stoły pełne smakołyków, nad drzewami unosiły się kolorowe baloniki, a między gałęziami wisiał wielki napis: „Dziękujemy, Ptasia Poczto!”.

– Niespodzianka! – krzyknęły wszystkie zwierzątka.

Pan Jeż wystąpił do przodu.

– Drogie ptaszki-listonosze – powiedział – przygotowaliśmy to przyjęcie, żeby podziękować wam za waszą ciężką pracę i wielkie serca.

– Zawsze możemy na was liczyć – dodała Pani Sowa – nieważne, czy świeci słońce, czy pada deszcz.

Mała myszka przyniosła listonoszom koszyczek najsłodszych jagód, Pani Żaba przyszła pod swoim zielonym parasolikiem, a świerszczyk Cykuś zagrał na skrzypeczkach wesołą melodię.

Pan Paw rozłożył swój piękny ogon i zawołał:

– Dla naszych listonoszy – hip, hip, hura!

Przyleciały też gołębie. Na konkursie Pana Pawia dostały wstążkę za najpiękniej mieniące się szyje, a teraz zatańczyły dla ptaszków-listonoszy specjalny, gruchający taniec.

Ćwirek i jego drużyna byli tak wzruszeni, że aż łezka zakręciła im się w oku.

– Dziękujemy wam wszystkim! – powiedział Ćwirek. – To dla nas wielki zaszczyt być waszymi listonoszami i przyjaciółmi.

I tak zaczęło się wielkie leśne przyjęcie, pełne śmiechu, tańców i pysznego jedzenia. Ptaszki-listonosze wiedziały już, że ich praca jest doceniana i że mają w lesie wielu wspaniałych przyjaciół.

Tak kończy się bajka o ptaszkach-listonoszach z Ptaszewa. Pamiętajcie, drogie dzieci, że każdy list, każda paczka, a nawet każdy uśmiech, który komuś podarujecie, może osłodzić komuś cały dzień. Bądźcie jak Ćwirek, Piórek, Dziobek i Ogonka – zawsze gotowi do pomocy i pełni radości!